alweer vakantie in Nederland

Na een vertraging van vlucht KL 590 naar Amsterdam, van 21 uur (!!!) in Ghana, zijn we uiteindelijk op zondag ipv zaterdag opgestegen. Zondag op maandag nacht om 3 uur landden we op Schiphol en om een uur of 5 waren we in Oss.
Het is leuk om weer even hier te zijn, Nederlands te praten met familie en vrienden, te winkelen in winkels waar een enorm assortiment je toelacht! En natuurlijk ff anoniem zijn, zonder dat het hele dorp weet wat je doet en je overal signaleert en nakijkt... De friet pindasaus, MacDonalds en bakker Bart hebben we weer gehad!

Het expat leven heeft leuke en minder leuke kanten. De minder leuke kant is het afscheid nemen van vrienden. Het is nou drie keer gebeurd dat ik echt verdriet heb gehad dat er iemand vertrekt, maar ja anderzijds zijn de mensen in kwestie toe aan iets nieuws en daarom ben ik dan weer blij voor hen. Vandaag hebben we afscheid genomen van Honey en Natalie, Zuidafrikanen. Zij gaan na een verblijf van twee jaar in Ghana terug naar Zuid-Afrika. Hij is nu nog dokter in het ziekenhuisje van de goudmijn, maar slaat een nieuwe weg in, hij gaat in zaken. Rond 26 maart gaan ze weg. Natalie ken ik sinds ongeveer een jaar en is een goede vriendin geworden. Ze gaf ook de Pilateslessen, die worden nu ook stopgezet. Het is jammer dat ze weggaan...


Dit is trouwens mijn nieuwe autootje:

Een paar foto's van de tennisbaan en de tennisjongens. De jongen in het groene shirtje achteraan is Abraham, 16 jaar oud.Ik tennis drie keer in de week gemiddeld een uurtje met hem. De kleinere jongens zijn ballenjongens. Ik heb gemerkt dat de status van de leeftijd erg belangrijk is. De jonge jongetjes mogen niet tennissen als de oudere jongens op de baan zijn, maar moeten dan ballenjongen zijn. Soms slaat Dennis weleens een balletje golf op de afslagplaats hier en daar zijn de heren dan ook weer als de kippen bij. Vinden ze net nog interessanter dan tennis!

Dit zijn Carol-Ann en Bruce. Zij wonen op een naburige goudmijn. We kennen hen van het zwembad, waar ze weleens komen op zondag. Op een gegeven moment hebben ze ons uitgenodigd vorig jaar en sindsdien spreken we regelmatig iets af. Bruce en Dennis gaan samen golfen (zij wonen aan de golfbaan, met een prachtig uitzicht),Carol-Ann en ik gaan shoppen of gewoon gezellig kletsen. Als de mannen hebben gegolfd op een zondag, gaan we meestal barbeque-en, oftewel "braaien" op z'n Zuidafrikaans. Laatst hebben we een enorme red snapper gebraaid. Het is leuk mensen van buiten "onze" mijn te kennen, omdat hier zakelijk en prive altijd verweven zijn.

Laura, de Nederlandse zwemlerares

Sinds een aantal weken worden hier in Nsuta zwemlessen gegeven door een Nederlandse instructrice: Laura. Laura is een enthousiaste leuke slimme meid die dit jaar afstudeert aan de sportacademie en ze is nu voor twee maandan hier om een zwemproject te leiden. De meeste Ghanezen kunnen niet zwemmen, omdat ze niet net als wij zwemles krijgen op school. Een aantal kan wel het hoofd boven het water hoden, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Er is een selectie gemaakt van 8 jonge mannen uit het dorp, die geen baan hebben. Zij krijgen een training om zelf instructeur te worden.

De meeste kinderen vinden het erg leuk en spannend, maar een aantal vind het doodeng. Maar er wordt niet gejengeld hier, iedereen gaat het water in!! Ik zal Laura vragen zelf een stukje te schrijven over haar ervaringen hier in Ghana.

De volledige zwemcrew, zoek Laura

Eerst is er aan hun eigen zwemvaardigheid gewerkt en inmiddels geven zij onder toeziend oog van Laura al les aan de kinderen. Het gaat erg goed, al zie je wel duidelijk verschil in zwemkwaliteiten, maar ook in pedagogische kwaliteiten. Op den duur zal een aantal van de jongens een baan krijgen en de rest zal een certificaat ontvangen voor deelname.

Helaas....

Jammer maar helaas Ghana heeft de halve finale van de Africa Cup verloren, na een behoorlijk lauwe wedstrijd. Ghana is dus weer terug in gewone doen. Zo zijn wij. Oscar probeert weer in een palmboom te klimmen om een hagedis te vangen, Dennis zwoegt op kantoor en ondergetekende is even niet zoveel aan het doen, in afwachting van de vakantie in Nederland. Na een paar maanden in het warme klimaat van Ghana is een mens een beetje moe.

Het harmattan seizoen loopt op zijn einde, het heeft al twee dagen geregend, wat goed is om al het woetsijnzand/stof te verdrijven, waar Ghana mee bedekt is sinds een aantal weken. 's nachts is het koud (relatief natuurlijk....) en de gemiddelde Ghanees hier heeft het ijskoud en is verkouden. Sommigen lopen met woollen mutsen op en dikke jassen aan (bij zo'n 25Celsius).
Onlangs is 1 van de security wachten in zijn slaap overleden. Een jonge vent. Alle wachten droegen uit respect en rouw een rood lint aan hun uniform. Een werknemer van het bedrijf ligt al twee weken in het ziekenhuis met ernstige brandwonden, nadat een steekvlam hem heeft getroffen bij electriciteits-werkzaamheden.

Georgina wordt dik, volgens mij is ze zwanger. Ik hoop het niet want dan heeft ze misschien een geheim vriendje en bovendien kan dat betekenen dat ze weleens zou kunnen stoppen, of negen maanden ziek, zwak of misselijk is... En we willen haar niet missen uiteraard!

Ghana Africa cup of nations vervolg

Zondag 3 februari zijn we naar Takoradi gegaan, om naar de kwartfinale Ivoorkust-Guinea te gaan kijken in het nieuwe stadion (zie vorig bericht). Voordat we naar die wedstrijd gingen hebben we eerst de kwartfinale Ghana-Nigeria gekeken op een groot scherm op een plein in Takoradi. Hier waren een paar duizend Ghanezen (en een handvol "witjes") samen gekomen om hun team aan te moedigen! Het eerste doelpunt was van Nigeria. Een "verdwaalde" Nigeriaan was door het dolle en begon rond te rennen met de Nigeriaanse vlag. Een aantal Ghanezen vond dit niet zooo leuk en er ontstonden wat opstandjes. Even dachten we dat het uit de hand liep, maar na een minuut of tien duwen en een beetje bekvechten keerde de rust weer terug. Inmiddels was er ook een vliegtuig op 20 meter hoogte (of is dit een laagte?) over ons gevlogen om op de airstrip een paar honderd meter verderop te kunnen landen. Dit was een bijzonder vreemde ervaring. In Nederland zou dit niet mogelijk zijn en als het al zou gebeuren zouden de Telegraaf en consorten er dagen mee vol geschreven staan, met zo'n akkefietje. Maar goed, we zijn dan ook niet in Nederland maar in ghana, waar alles kan....Daarna scoorde Ghana in de 48e minuut van de eerste helft 1-1 en het was feest! Vijf minuten voor tijd (Ghana speelde inmiddels met 10 man, na een rode kaart voor John Mensah) scoorde de held van Dennis: Junior Agogo de verlossende 2-1 en toen ging het dak eraf!! Een grote massa dansende, zingende en joelende samen Ghanezen op 1 plein, waar wij helemaal in mee gingen. Verbroedering!

Daarna dus naar het stadion. We reden 20 minuten stapvoets door een wederom joelende en dansende menigte. Carnaval is er niks bij! Mooi om mee te maken, al waren twee Duitsers die bij ons waren niet erg op hun gemak. Zij zijn in Liberia geweest toen het daar politiek mis ging en hebben het niet zo op grote groepen emotionele Afrikanen, vanwege hun persoonlijke ervaringen daarmee. Voorlasnog is het dus allemaal vreedzaam verlopen. In de tweede wedstrijd hebben we genoten van de sfeer in het stadion en de stervoetballers, zoals Didier Drogba en Salomon Kalou.
Vandaag hoorden we dat we op TV zijn geweest tijdens de wedstrijd. Erg grappig.


Ondanks dat ik eigenlijk niet zo veel om voetbal geef, was dit een super ervaring om mee te maken.