Het is zondag 21 februari en ik heb, volgens mij, een malaria aanval overleefd. Sinds afgelopen woensdag heb ik het grootste gedeelte van de tijd op bed gelegen en via een "paarde-middel" de malaria parisiet uit mijn lijf proberen te krijgen. Morgen doe ik een bloedtest en dan weet ik het zeker, ben benieuwd......
Wat ik mezelf de afgelopen dagen heb gerealiseerd, is dat het niks doen in Ghana niet zo makkelijk is als ik dacht. Lekker luieren dacht ik bij mezelf, maar dat viel vies tegen. Vandaar dat ik de titel van deze bijdrage aan de blog aan mijn lieve vrouw Susanne opdraag, mijn Heldin! Ze houdt het toch maar mooi al 3.5 jaar vol om elke dag op de een of andere manier nuttig in te vullen en dat zal niet altijd makkelijk zijn. Ik heb dat nooit echt goed ingezien tot afgelopen week.
Normaal is het leven hier best ok en heb ik de zaken aardig onder controle. De weekends zijn echter super omdat Suus en ik dan lekker kunnen ontspannen (golfen, zwemmen, biertje, wijntje, etc).
Met het bedrijf gaat het inmiddels ook weer de goede kant op, nadat we begin 2009 een drama hadden verwacht n.a.v. de economische crisis. Het is gelukkig allemaal meegevallen. Volgens mij valt het trouwens momenteel in NL niet mee. De val van het kabinet, wekenlange vorstperiodes met sneeuw en het vooruitzicht dat waarschijnlijk het ergste van de crisis nog moet komen. Wat dat betreft zitten we hier goed in Ghana. Al moet ik zeggen dat hier ook wat ontwikkelingen beginnen op te vallen. De nieuwe regering (NDC) is erg socialistisch, wat concreet betekent dat de mijnbouw industrie "uitgemolken" wordt (men is bezig de kip met de gouden eieren te slachten) en dat er anders tegen expatriates aangekeken wordt.
Veel mensen (gelukkig niet op de mijn overigens) zien ons als mensen die banen van Ghanezen inpikken en daarom wil de regering hier iets aan gaan doen. Persoonlijk denk ik dat 90% van de posities die expatriates invullen niet door de huidige Ghanese beroepsbevolking ingevuld kunnen worden, maar ja.......
Al met al genieten we van de tijd die we hier kunnen zijn en vangen we samen de dieptepunten op (vrienden die vertrekken). Het bezoek wat we regelmatig krijgen van vrienden en familie uit NL is altijd een hoogtpunt voor ons.
Tot in april, Dennis.