..............terugkeer naar Nederland...

We zijn inmiddels weer maanden verder sinds het vorige bericht... veel gebeurd in die tijd... bezoek van 8 vrienden in Ghana in oktober en onze terugkeer naar Nederland in november, met alle daarbij horende drukte en emoties...

Onze terugkeer naar Nederland....
Dennis en ik hebben lang nagedacht...Na een aantal jaren in Ghana te zijn geweest, was voor ons de uitdaging eraf. Professioneel gezien heeft Dennis zijn redenen, en ik vond ons leven daar in Nsuta werd erg saai en eenzijdig op den duur. Niet voor ons samen, want na al die jaren vooral op elkaar aangewezen te zijn geweest hebben we nog altijd meer dan voldoende gespreksstof en zijn we nog erg graag samen. Maar de mogelijkheden voor (vrije) tijdsbesteding begon vooral ik wel erg beperkt te vinden: zwembad, gym of tennissen. De bibliotheek draaiude prima en ik had daar ook niet zoveel zin meer in altijd. Expatvrienden kwamen en gingen steeds weer. Na het vertrek van onze vrienden Carol-ann en Bruce had ik het gehad. Ik vond mijn leven saai en miste een uitdaging en mijn vrienden en familie in Nederland. Dennis en ik hebben altijd tegen elkaar gezegd dat we samen zouden beslissen wanneer het tijd zou zijn om op te stappen en in november 2010 was het dan zover. Natuurlijk is er nog veel meer te zeggen over bovenstaande, maar dat houden we ook een beetje voor ons.

Al met al hebben we een prachtervaring achter de rug in Ghana. Het land heeft me geraakt, evenals haar bevolking. Ik heb veel geleerd. Ik heb gezien hoe koloniaal veel blanken zich in Ghana gedragen, waarbij ik plaatsvervangende schaamte voelde. Ik heb racisme gezien, zwart jegens wit. Dit had ik nooit verwacht. Maar ik kan het nu verklaren.
Ik heb geleerd hoe veerkrachtig Ghanezen zijn. En hoe zij met verdriet en tegenslag omgaan. Vooral de Ghanese vrouw vind ik ijzersterk. Ik ben erg blij dat ik me heb opengesteld voor contact met de Ghanese bevolking, hoe anders dan alle expatvrouwen die ik ken. Hoeveel missen zij. Ik heb dierbare vriendschappen gesloten en door mijn instelling hebben velen mij in vertrouwen genomen en heb ik echt de Ghanese samenleving leren kennen, door de ogen van een "local".

Tennistournooi juni 2010

Dan hadden we ook nog een tennistournooi voor de GMC tennissers in juni jl. Waar er ongeveer 4 jongetjes aan tennis deden toen we hier kwamen, zijn er inmiddels zo'n dertig leerlingen en gevorderden die iedere middag en weekend de tennisbanen hier onveilig maken. In het weekend hebben we hier de coach uit Takoradi, die de kinderen lesgeeft. Eg leuk allemaal en ik voel me erg betrokken hierbij. het is geweldig om te zien hoe de kinderen genieten van het tennis. In Ghana is het een elite sport. We hebben in Nsuta bereikt dat ook "gewone" kinderen meedoen.
Vandaar dat toen er de vraag kwam om een tournooi te organiseren, Dennis en ik hier graag aan mee werkten. Management doneerde geld en daar gingen we. Op naar Takoradi om prijsjes te kopen, met de coach. Die zich erg opwond over het feit dat de prijzen van de handelswaar/diensten zo omhoog gingen als er een blanke bij was. Nou, daar maak ik mezelf al lang niet meer druk om, we proberen zo goed mogelijk te onderhandelen, al ga je als blanke toch echt wel eens het schip in als je perse DIE schoenen wil hebben hahaha!

Actiefoto

Alle deelnemers tennistournooi 2010

Eerste prijs 18+

Een heel geslaagd tournooi!

van alles

Het is alweer dinsdag 9 maart. De tijd vliegt, voor mijn gevoel was het vorige week nog Kerstmis. Afgelopen zondag hebben we afscheid genomen van onze vrienden Carol-ann en Bruce. Het was een gezellige dag, maar afscheid nemen vind ik verdrietig. Ik ben de afgelopen jaren vriendschap meer gaan waarderen. Ik vind het bijzonder om vriendschappen te hebben in twee werelden, hier en in Nederland, met allemaal hun eigen eigenschappen, sommigen zie je niet zo vaak, andere zeer regelmatig, maar allemaal heel erg gewaardeerd.

Op 4 april vlieg ik weer naar Nederland, een weekje voordat Dennis komt. Dan kan ik vast het dakterras schrobben (iiieeeeks... groene aanslag!), boodschappen doen en andere praktische dingen regelen voordat de vakantie losbarst... Ik zal ook ietsje langer blijven, waarschijnlijk tot 20 mei of zo. Mijn dappere stoere moeder komt mij om 6 uur s morgens ophalen van schiphol. Dat vind ik erg leuk! Mam, we gaan lekker winkelen en naar een beautyfarm!

Inmiddels heb ik kennis gemaakt met een tweede kleine Susanne. Een prachtig babietje van 3 maanden, de dochter van onze vaste wacht.

Dennis 40!

Gisteren vierde Dennis zijn 40e verjaardag! Nu hoort hij net als ik tot de 40 + club. Hij is bedolven onder sms-jes, telefoontjes, en mails. Heel erg leuk, bedankt degenen die dit lezen voor "making his day!"

Mijn Heldin!

Het is zondag 21 februari en ik heb, volgens mij, een malaria aanval overleefd. Sinds afgelopen woensdag heb ik het grootste gedeelte van de tijd op bed gelegen en via een "paarde-middel" de malaria parisiet uit mijn lijf proberen te krijgen. Morgen doe ik een bloedtest en dan weet ik het zeker, ben benieuwd......

Wat ik mezelf de afgelopen dagen heb gerealiseerd, is dat het niks doen in Ghana niet zo makkelijk is als ik dacht. Lekker luieren dacht ik bij mezelf, maar dat viel vies tegen. Vandaar dat ik de titel van deze bijdrage aan de blog aan mijn lieve vrouw Susanne opdraag, mijn Heldin! Ze houdt het toch maar mooi al 3.5 jaar vol om elke dag op de een of andere manier nuttig in te vullen en dat zal niet altijd makkelijk zijn. Ik heb dat nooit echt goed ingezien tot afgelopen week.

Normaal is het leven hier best ok en heb ik de zaken aardig onder controle. De weekends zijn echter super omdat Suus en ik dan lekker kunnen ontspannen (golfen, zwemmen, biertje, wijntje, etc).

Met het bedrijf gaat het inmiddels ook weer de goede kant op, nadat we begin 2009 een drama hadden verwacht n.a.v. de economische crisis. Het is gelukkig allemaal meegevallen. Volgens mij valt het trouwens momenteel in NL niet mee. De val van het kabinet, wekenlange vorstperiodes met sneeuw en het vooruitzicht dat waarschijnlijk het ergste van de crisis nog moet komen. Wat dat betreft zitten we hier goed in Ghana. Al moet ik zeggen dat hier ook wat ontwikkelingen beginnen op te vallen. De nieuwe regering (NDC) is erg socialistisch, wat concreet betekent dat de mijnbouw industrie "uitgemolken" wordt (men is bezig de kip met de gouden eieren te slachten) en dat er anders tegen expatriates aangekeken wordt.

Veel mensen (gelukkig niet op de mijn overigens) zien ons als mensen die banen van Ghanezen inpikken en daarom wil de regering hier iets aan gaan doen. Persoonlijk denk ik dat 90% van de posities die expatriates invullen niet door de huidige Ghanese beroepsbevolking ingevuld kunnen worden, maar ja.......

Al met al genieten we van de tijd die we hier kunnen zijn en vangen we samen de dieptepunten op (vrienden die vertrekken). Het bezoek wat we regelmatig krijgen van vrienden en familie uit NL is altijd een hoogtpunt voor ons.

Tot in april, Dennis.

Valentijnsdag

vlnr Helena, Princess en Augusta.

Alweer een baby-bezoek

Dit mini-mensje is Susanne Apegwine Adizero. Ze is 3 weken oud en woont in Nsuta. Ze is erg schattig, en is zoals jullie misschien al begrepen, naar ondergetekende vernoemd. Net als ik geboren op een zondag, dus in de plaatselijk taal is haar naam Esi. Afhankelijk van de dag waarop je geboren bent krijg je de naam die daarmee correspondeert. Hier vind je deze namen: http://home.wxs.nl/~degenj/ghana1/gh-names.html

Groeten, Susanne

Dennis de Vries jnr.

Vanochtend ben ik bij Dennis de Vries jnr en zijn ouders op bezoek geweest. Dennis Jnr. is een gezonde stevige jongen (net zoals zijn blanke naamgenoot ;-)), een vrolijk ventje. Als hij lacht krijgt hij kuiltjes in de wangen.
Hij woont in het dorp Brahabobom, dit betekent "kom en sla me". Geen uitnodigende naam voor een dorp, maar er heerste toch een gezellige sfeer. Zo hebben wij hier ook een werknemer bij GMC die de naam draagt die in het engels betekent: "niemand weet het". Erg grappig.



Zelf zie ik er wat slechter uit dan onze knappe Ghanese vrienden, te wijten aan een nachtrust van slechts 5 uur...;-)

Koetjes en kalfjes

het is al weer 8 februari, waar blijft de tijd. Mijn vriendin Angelique is 10 dagen hier geweest, nadat ik in Nederland mee heb geholpen mijn moeder naar haar nieuwe huis te verhuizen, een prachtig appartement in Oss, met alles er op en er aan. Nieuwe meubels, kabeltv, nieuwe laptop met geintegreerde microfoon en camera(zodat we beter kunen skypen. Al heeft mama natuurlijk haar verdriet en gemis van papa, ze is heel stoer ,want is actief en gaat niet bij de pakken neer zitten (he mam? ;-) Ik heb bewondering voor hoe ze alles doet.

Angelique d'r bezoek was erg gezellig. Het was erg heet (och wat is heet?) dus we hebben het maar rustig aan gedaan en net zoals gewoonlijk met de kippen op stok. Vroeg naar bed dus. naast een bezoekje aan Takoradi zijn we in Nsuta gebleven. Gelukkig was ze al eerder hier geweest, dus de excursies hoefden niet per se.

Na een periode van bijna 3 maanden op en neer reizen en altijd mensen om me heen, is het opeens erg stilletjes in huis. Enerzijds heb ik dat nodig, zo nu en dan alleen zijn, anderzijds is het ook wel een beetje saai. Maar nu ga ik me weer bezig houden met de tuin, met sporten, de bibliotheek (toch nog maar niet gestopt, volgens mijn assistente valt de bieb als een kaartenhuis in elkaar (figuurlijk dan) als we het overdragen). Dus, och we gaan maar door en ik heb een nieuwe assistent erbij: Kingsley. Aardige jongen, ken ik al heel lang. (Laura mocht je dit ooit lezen: dit is jouw zwem-Kingsley). Binnenkort gaan we invetariseren.

Helaas gaan mijn goede vriendin Carol-ann en haar man Bruce, tevens goede vriend van Dennis, Ghana verlaten om aan een nieuwe uitdaging te beginnen. Op 12 maart brengt het vliegtuig hen naar Zuid-Afrika. Erg jammer dat ze gaan.

Angelique en mijn moeder schrijven allebei nog een stukje voor de blog, dus dat komt eraan. Hebben jullie een keer iets te lezen vanuit een ander perspectief! :-)

O ja, vergeet ik bijna te vertellen dat er inmiddels in Ghana een tweede Dennis de Vries aanwezig is. (rondloopt wilde ik zeggen , maar hij is pas twee maanden oud haha.) De zoon van de security wacht bij Dennis's kantoor heeft zijn zoon naar onze Dennis vernoemd. Dennis is zelfs naar de name-giving ceremony geweest (wat eigenlijk niks voor hem is, hij vermijdt dit soort zaken altijd graag) en vond het erg leuk. Ik ga er morgen heen, want was die dag in Accra. Ik zal een foto maken van het jong en hier op blog plaatsen. Dan zien jullie dat het een echte Dennis is ;-)

Ondergetekende heeft er een Susanne bij, de dochter van een man Joseph, die ik ook al heel lang ken. Deze Joseph had graag een zoon gezien (hij had al twee dochters) maar helaas het is weer een meid haha.

Tot zover, Nsuta Wassaw, Ghana

jubileum

Vandaag zijn Dennis en ik 5 jaar getrouwd! Om dat te vieren laten we alle familie en vrienden invliegen en hebben we het restaurant afgehuurd. We hebben de Toppers en een Ghanees gospelkoor... Herman den Blijker verzorgt de catering. Grapje, dat zou erg leuk zijn, maar helaas...
;-)
Omdat ondergetekende herstellende is van (waarschijnlijk) malaria en wat zwak op de beentjes staat, stellen we het vieren even uit naar het weekend. Het klinkt wat cru, ik weet het en besef het terwijl ik dit schrijf, maar een weekje ziek zijn is goed voor de lijn. Bij aankomst in Ghana hier op 18 augustus gaf de weegschaal een ruime 82 kilo aan. Door te sporten en gezond te eten ben ik tot vorige week tot 78 kilo gezakt. Momenteel staat de teller 's morgens op 77. Op naar maat 38/40.

Alweer twee maanden in Ghana. Twee maanden die in het teken stonden van "bijkomen" van de voorafgaande periode, begin van het verwerken van de ziekte en dood van papa en alle bijkomstigheden.
Twee maanden weer fijn bij Dennis zijn. Maar ook gemengde gevoelens hebben omdat mama alleen is, in Frankrijk. Gelukkig heeft ze veel goede vrienden daar, maar de moeilijkste momenten ben je toch op jezelf aangewezen. En daar moet iemand zelf doorheen.
Als ik in Nederland ben gaan mama, Saskia en ik naar een beautydag! Gewoon samenzijn en ontspannen!
Het huis in Frankrijk is sinds kort ook te koop. Belangstellenden kunnen zich melden.

Knabbel en Babbels en de tuinman

In ons huis, nou ja eigenlijk tussen de spouwmuren (zeg ik dat correct?) zit een leger eekhoorns. Ieder ochtend en avond marcheren ze door de holen en gaten achter onze muren. Ze feesten er op los, onze bezoekers kunnen dat beamen, omdat je in onze logeerkamer al vroeg gewekt wordt door knabbel en babbel en consorten.

In Ghana houden ze van grote families, zo ook de Ghanese eekhoorns. Gisteren had een van de vele baby- eekhoorns bij bungalow 16, de pech dat hij onder het huis uit viel (ons huis staat op palen). Toevallig was William onze tuinman erbij en die ving het beest op. En helaas voor de eekhoorn is hij meegegaan naar de woning van de tuinman, waar hij vetgemest zal worden en bij voldoende vetgraad in de stoofpotzal belanden. Lekker hoor, schijnt een delicatesse te zijn. Al eerder heeft een electricien die aan de airconditioning kwam werken er 1 gevangen en mee naar huis genomen om te choppen! Oscar wordt horendol van die beestjes, want hij hoort ze maar ziet ze niet. Hij wil ze pakken maar hij kan er niet bij!

Een paar foto's van het slachtoffertje: (let op, niet geschikt voor tere zieltjes en vegetariers)

nieuwe naam

Onze blog heeft een nieuwe naam: dennisensuus.blogspot.com. We zijn ook weleens niet in Ghana namelijk ;-) eigenlijk best vaak haha....
Ik zal een mailtje rondsturen, al heb ik op dit moment niet echt een idee wie onze hersenspinsels leest...

Goodbye

Vannacht is mijn vader overleden. Het is raar en onwerkelijk. Verdrietig en toch ook niet, want hij hoeft niet meer te lijden. Gelukkig hebben we allemaal persoonlijk afscheid kunnen nemen.
wordt vervolgd...

zomaar een berichtje

Wat er met iemand gebeurt als hij ongeneeslijk ziek is....
3 februari begon de verdrietigste tijd die ik tot dusver mee maakte. Als je hoort dat een van je ouders ongeneeslijk ziek is, weet je niet wat je hoort. Het is waar wat ze zeggen, het is een klap in je gezicht, de aarde verdwijnt onder je voeten... Hoe dit voor mijn ouders is, daar kan ik alleen maar naar gissen, zoiets kun je je niet voorstellen. Als ik papa in de ogen kijk zie ik een verslagen blik. Het proces wat hij doormaakt moet heel zwaar zijn... Stapje voor stapje afscheid nemen van je gezondheid, stapje voor stapje minder kunnen, je lichaam laat het steeds meer afweten, en dan het verdriet wat je met je mee draagt, de onzekerheid om wat er gaat komen. Afscheid heeft hij moeten nemen van hun geliefde huis en leven in Frankrijk. En dan weten dat je niet meer beter wordt, terwijl er nog zoveel is om voor te leven... Dit proces is bijna onmenselijk en dat gun ik niemand. Het maakt me boos en verdrietig en ik voel me zo machteloos....

Juni 2009

Van 11 t/m 22 juni ben ik weer even in Ghana geweest. Ik ben met Dennis, na zijn vakantie hier, mee terug gevlogen en heb weer een drukke tijd in Ghana achter de rug. We hebben nieuwe boeken voor de bibliotheek gekocht en daar moesten kaartjes voor geschreven worden, in de administratie verwerkt en natuurlijk netjes in beide bibliotheken neergezet worden. Daarnaast redelijk veel bezoek gehad van de vaste "crew" Ghanezen. Dat was leuk, maar soms wil je ook een dagje voor je zelf. Da's twee dagen gelukt haha. Verder met Nicoline, een Nederlandse expatvrouw (hoi Nicoline, alles onder controle daar? ;-) )en haar dochtertje Isabelle naar Takoradi geweest, echt een heerlijke dagje uit! Gewinkeld en een pizza op bij in een prima restaurant. Lekker koffie gedronken en bijgekletst. Dennis en ik hebben heerlijk bij het zwembad rondgehangen en thuis een beetje rondgelummeld in de weekenden. Kortom allemaal quality-time.

Kortom, een prima tijd, maar echt uitgerust, nee niet echt haha. Nu ben ik ook weer blij om tijd met de familie door te brengen. Met mijn vader gaat het naar omstandigheden redelijk goed. Volgens de dokter schijnen de tumoren redelijk langzaam te groeien en hij heeft gelukkig geen pijn. Dennis zit alleen in Nsuta en dat is natuurlijk iets minder. Maar begin augustus heeft ie weer twee weken vakantie in Nederland, dan zijn wij ook weer samen. Zo proberen we in beide werelden het beste ervan te maken.

Ghana, maart/april 2009

Eindelijk weer een stukje uit Ghana. Na bijna 3 maanden Nederland ben ik weer even terug in Ghana. Sinds 3 februari, sinds we op die dag het slechte nieuws over papa kregen ben ik in Nederland gebleven, om zoveel mogelijk met de familie te zijn om elkaar te steunen in deze moeilijke tijden. Inmiddels zijn mijn ouders weer naar Frankrijk vertrokken, naar hun thuis. Dennis en ik hebben daar een paar dagen doorgebracht in maart, dat was fijn. 15 april vlieg ik naar Nederland om de 20e met de TGV naar Frankrijk te gaan voor een aantal weken. Ja, ik reis wat af. Ik besef dat ik bevoorrecht ben dat ik veel tijd met pa en ma kan doorbrengen, omdat ik geen baan heb. Anders had dat niet gekund. Terwijl we voorheen allemaal ons eigen ding deden, vind ik dat onze familie dichter bij elkaar is komen staan. Raar eigenlijk dat er eerst "iets" moet gebeuren om meer bewust tijd voor elkaar te maken.

Aangezien de blog heet Dennisensuusinghana, concentreer ik me hier op onze activiteiten in Ghana. Het is wel erg cool om weer even hier te zijn, het warme welkom van de Ghanezen was hartverwarmend. Mensen die je om de nek vliegen en vele "I missed you's"! De bezoekjes van deze en gene hier aan huis en de telefoontjes, heel lief. Het gaat als een razend vuurtje door het dorp, haha!


Vorig weekend zijn Dennis en ik naar het strand geweest: Lou Moon in Axim. hier kun je kijken hoe dit paradijsje op aarde eruitziet:

http://www.loumoon-lodge.com/

(nou niet jaloers worden he?)

Meteen ook weer een kleurtje gekregen want ik was erg wit en dik geworden volgens de Ghanezen. (en ze hebben nog gelijk ook). Het weekend was heerlijk. en het is fijn dat Dennis en ik nu weer veel samen zijn. Eind mei komt hij weer een paar weken naar nederland.



Ik heb bijna iedere dag een stel kinderen over de vloer, wat erg leuk is. De kinderen hier zijn zeg maar, een beetje minder verwend dan het gemiddelde Nederlandse kind. Ze zijn behulpzaam, willen zomaar de auto wassen, gras maaien, ze halen hun eigen drankjes en ruimen hun eigen rommel op. Ga zo maar door. Erg gezellig. Natuurlijk is er dan van alles te snoepen hier, zoals koekjes, cornflakes enzo. Pas heeft er een hele bubs tekenfilms zitten kijken.



Gisteren hebben we in de Junior staff bibliotheek vast een aantal knuffels die Ad en Nico hebben gedoneerd, uitgedeeld. We hebben erg veel lol gehad met die kleintjes. Ze mochten geblinddoekt een knuffel uit de zak halen (om te voorkomen dat madam Nancy een kind een "mooiere" knuffel heeft gegeven dan de andere kinderen.) Foto's van deze leuke bibliotheekavond volgen nog.



Vrijdag is er een GMC golftournooi. Dennis gaat weer om te winnen. Ik doe zelf niet mee, maar loop wel mee om te supporten. Er doen nogal wat mensen mee, het leuke van deze maandelijkse tournooien is dat niet alleen blanken meedoen maar ook Ghanezen. Dat is op andere mijnen weleens anders. Daar zijn de blanke expats graag onder elkaar, zeg maar.


Wordt vervolgd.

Ik vind het moeilijk om dit te schrijven. Mijn vader heeft longkanker met uitzaaiingen. Er is gezegd dat het ongeneeslijk is. We zijn er helemaal kapot van. Het is niet eerlijk en zo onwerkelijk. We hopen dat de bestralingen en chemo aanslaan. De tijd zal het leren, we moeten hoop hebben en lief voor elkaar zijn.

Dennis is terug naar Ghana, de plicht riep, en hij is dus weer aan het werk. Op het moment dat Dennis in het vliegtuig zat is mijn vader opgenomen in het ziekenhuis. Toen Dennis mij dan ook 's avonds belde dat ie veilig geland was, kreeg ie een verdrietige Suus aan de lijn. Ik wil er niet te veel op ingaan wat er met pa aan de hand is, we zijn nog aan het wachten op uitslagen van verschillende onderzoeken.

We krijgen veel steun uit Nederland en Ghana. Veel Ghanese vrienden, kennissen en werknemers van het bedrijf zijn aan het bidden (ze zijn erg gelovig) en sturen continue berichtjes. Ik vind het hartverwarmend. Het is fijn om te weten dat je hier in Nederland dag en nacht bij zoveel lieve mensen terecht kan, mocht het nodig zijn.

Januari in Nederland

Ben eigenlijk niet zo geinspireerd om iets te schrijven, maar omdat ik zag dat de blog toch vrij regelmatig gelezen wordt, zal ik toch een krabbeltje er op zetten.

Onze vakantie in Nederland begon uitstekend: sneeuw en ijs. Dennis was er niet zo blij mee, maar ik vond het prachtig! We hebben heerlijk in de sneeuw gewandeld. Met Oscar, die het enorm koud had! Gelukkig had hij een wintertrui aan, gekregen van tante Angelique, anders was ie vast doodgevroren, onze kleine Afrikaan! Het was wel koud natuurlijk ook voor ons, maar ja, daar kun je je op kleden. Die koude gure regen die daarna kwam was iets minder wat mij betreft :-(
Maar goed, we zijn alweer drie weken hier. Dennis moet van de week op reis voor de zaak en gaat daarna terug naar Ghana. Ik blijf nog even hier en voeg me de 10e weer bij manlief. Onze appartementje hier in NL wordt steeds iets gezelliger met nieuwe meubels enzo.

Even terug naar december: het bezoek van Nico en Ad. De ziekenhuismeubilair-donors!
In vier dagen hebben we wel zo ontzettend veel gezien en gedaan, dit was een echte marathon! Ziekenhuis 3x bezocht, waarvan 1 keer voor de overhandiging van de goederen aan dokter. Hiermee zijn we nog op TV geweest. Dan natuurlijk een aantal schooltjes, waar de kindertjes niet meer van de zijde van de heren af te slaan waren! We hebben een palm-olie perserij (of hoe dat heet in het Nederlands) bezocht, een weeshuis (greep Nico en AD nog het meeste aan), waar knuffelsdieren en eten zijn gedoneerd. We hebben een slavenfort in Axim en een supermooi strandresort bezocht. Ze zijn twee keer naar de kerk geweest, de methodisten en de katholieke. De eerste naar aanleiding van een rondritje door Nsuta. We raaken in gesprek met de pastor en van het een kwam het ander. Erg interessant. Ik heb een aantal connecties ingeschakeld om voor taxichauffeur en gids te spelen. Ging geweldig! Natuurlijk is er volop gecollecteerd in de kerk, en als de heren belangstelling hadden waren ze van harte welkom om het nieuwe mission-house van de katholieke kerk mee op te bouwen (natuurlijk! wie nie vraagt wie nie wint, toch?)

Ik ben vast nog het e.e.a. vergeten te noemen maar het was een succesvol bezoek. Natuurlijk altijd leuk om te zien hoe "verse" blanken reageren op Ghana en de allercharmanste Ghanezen die graag lachen en niet schromen om te vragen.

Nu stop ik weer even, wordt vervolgd.

wordt vervolgd.

Ontwikkelingshulp

Het onderwerp blijft me bezighouden. Hoe denkt een Afrikaan hierover?

http://news.bbc.co.uk/2/hi/africa/7740652.stm