Goodbye

Vannacht is mijn vader overleden. Het is raar en onwerkelijk. Verdrietig en toch ook niet, want hij hoeft niet meer te lijden. Gelukkig hebben we allemaal persoonlijk afscheid kunnen nemen.
wordt vervolgd...

zomaar een berichtje

Wat er met iemand gebeurt als hij ongeneeslijk ziek is....
3 februari begon de verdrietigste tijd die ik tot dusver mee maakte. Als je hoort dat een van je ouders ongeneeslijk ziek is, weet je niet wat je hoort. Het is waar wat ze zeggen, het is een klap in je gezicht, de aarde verdwijnt onder je voeten... Hoe dit voor mijn ouders is, daar kan ik alleen maar naar gissen, zoiets kun je je niet voorstellen. Als ik papa in de ogen kijk zie ik een verslagen blik. Het proces wat hij doormaakt moet heel zwaar zijn... Stapje voor stapje afscheid nemen van je gezondheid, stapje voor stapje minder kunnen, je lichaam laat het steeds meer afweten, en dan het verdriet wat je met je mee draagt, de onzekerheid om wat er gaat komen. Afscheid heeft hij moeten nemen van hun geliefde huis en leven in Frankrijk. En dan weten dat je niet meer beter wordt, terwijl er nog zoveel is om voor te leven... Dit proces is bijna onmenselijk en dat gun ik niemand. Het maakt me boos en verdrietig en ik voel me zo machteloos....