We zijn inmiddels weer maanden verder sinds het vorige bericht... veel gebeurd in die tijd... bezoek van 8 vrienden in Ghana in oktober en onze terugkeer naar Nederland in november, met alle daarbij horende drukte en emoties...
Onze terugkeer naar Nederland....
Dennis en ik hebben lang nagedacht...Na een aantal jaren in Ghana te zijn geweest, was voor ons de uitdaging eraf. Professioneel gezien heeft Dennis zijn redenen, en ik vond ons leven daar in Nsuta werd erg saai en eenzijdig op den duur. Niet voor ons samen, want na al die jaren vooral op elkaar aangewezen te zijn geweest hebben we nog altijd meer dan voldoende gespreksstof en zijn we nog erg graag samen. Maar de mogelijkheden voor (vrije) tijdsbesteding begon vooral ik wel erg beperkt te vinden: zwembad, gym of tennissen. De bibliotheek draaiude prima en ik had daar ook niet zoveel zin meer in altijd. Expatvrienden kwamen en gingen steeds weer. Na het vertrek van onze vrienden Carol-ann en Bruce had ik het gehad. Ik vond mijn leven saai en miste een uitdaging en mijn vrienden en familie in Nederland. Dennis en ik hebben altijd tegen elkaar gezegd dat we samen zouden beslissen wanneer het tijd zou zijn om op te stappen en in november 2010 was het dan zover. Natuurlijk is er nog veel meer te zeggen over bovenstaande, maar dat houden we ook een beetje voor ons.
Al met al hebben we een prachtervaring achter de rug in Ghana. Het land heeft me geraakt, evenals haar bevolking. Ik heb veel geleerd. Ik heb gezien hoe koloniaal veel blanken zich in Ghana gedragen, waarbij ik plaatsvervangende schaamte voelde. Ik heb racisme gezien, zwart jegens wit. Dit had ik nooit verwacht. Maar ik kan het nu verklaren.
Ik heb geleerd hoe veerkrachtig Ghanezen zijn. En hoe zij met verdriet en tegenslag omgaan. Vooral de Ghanese vrouw vind ik ijzersterk. Ik ben erg blij dat ik me heb opengesteld voor contact met de Ghanese bevolking, hoe anders dan alle expatvrouwen die ik ken. Hoeveel missen zij. Ik heb dierbare vriendschappen gesloten en door mijn instelling hebben velen mij in vertrouwen genomen en heb ik echt de Ghanese samenleving leren kennen, door de ogen van een "local".