1 jaar in Ghana: Susanne

Dinsdag avond was het precies 1 jaar geleden dat we voet zetten op Ghanese bodem en deze keer niet voor een kort tripje. Een bewogen jaar, met veel ups, maar ook enkele downs. Onder het genot van een hapje en een drankje in het restaurantje op de mijn, hebben Dennis en ik de pro's en con's de revue laten passeren van het werken (tja, ikke niet dan...) en wonen in Ghana. Nou doen we dat wel vaker, vooral als we ons toch weer laten verbazen door deze of gene Ghanees, al denk je na een tijdje dat niets je nog kan verbazen! Conclusie van het verhaal is ergens wonen een geheel andere kijk geeft op een land dan wanneer je rondreist of op vakantie bent. We hebben veel geleerd over het leven in een andere cultuur, en ook over ons zelf.

Het leuke van Ghana is de bevolking, je blijft ermee lachen. Ze houden van een grapje en zijn over het algemeen heel open en vriendelijk. Afspraken worden niet altijd nagekomen, veel mensen zeggen altijd JA, ook als ze NEE bedoelen. Nee zeggen zit hier niet in de cultuur. Mensen lijken van dag tot dag te leven en lijken nauwelijks naar hun toekomst te kijken. Dit vinden we raar. Maar, we beseffen ook dat dit niet Nederland is en dat er hier andere standaarden en levenshoudingen gelden, die niet slechter of beter zijn maar anders.
Er zijn wel steeds meer ambitieuze jonge mensen die er graag iets van willen maken, ze willen graag studeren en vooruit komen. Ook de mensen die voor ons werken in huis zijn prettig in de omgang en doen gewoon hun werk goed.
We zien veel verschil tussen de "gewone man" en de rijke Ghanees. Hoe hoger op de ladder hoe corrupter. De modale Ghanees komt niet veel verder, maar dat is soms ook hun eigen schuld. je moet er wel wat voor doen natuurlijk. Het valt ons op dat best veel expats het gewoon vinden om Ghanezen als voetveeg te behandelen. Deze expats hebben dan ook altijd problemen met hun personeel. Iedereen wil toch normaal behandeld worden: wie goed doet, goed ontmoet! Ook hier in Ghana.
Zoals al gezegd, lachen Ghanezen graag. Ze vinden het leuk om grapjes te maken, vooral over anderen. Ze zijn heel gelovig: iedere zondag naar de kerk. Een gemiddelde kerkmis duurt 3 tot 4 uur! Ik krijg van verschillende mensen les in de plaatselijke taal, maar sommige woorden zijn echt NIET uit te spreken!! haha. Het wordt wel gewaardeerd als je het probeert. En hilariteit alom natuurlijk. Ik ben ook een aantal mensen wat Nederlands aan het leren, vinden ze erg grappig.
Ghanese muziek swingt (highlife is leuk) en Ghanezen kunnen goed dansen en hebben ook een aangeboren talent voor sport. Ze houden van fufu eten en kletsen. Ze rekenen obruni-tax (dwz witten (=obruni) betalen meer.)Ze zijn afgunstig op elkaar (zeggen ze zelf!). Ze hebben mooie witte tanden. De kindjes zijn heel schattig! De Ghanese maatschappij is zeer statusgevoelig. Ghana is een mannenmaatschappij maar de dames rukken op. Steeds meer vrouwen bezetten hoge functies. Ze zetten een oooo achter veel woorden en zinnen, dit wordt overgenomen van de Nigeriaanse soapseries op TV. Ze houden elkaar en blanken graag voor de gek. Het blijft raar om altijd aangestaard te worden.

Henny en Jo in Ghana juli 2007

Een relaas van Henny en Jo ouders van Dennis):
“De aankomst in Ghana was very hot, enwe vonden dat het zwart zag van de mensen (woordgrapje, red). Het hotel van de eerste nacht was prachtig en het eten was goed. We werden hartelijk ontvangen door Dennis, de chauffeur Johnny en Kofi Annan, o nee Joseph, de vertegenwoordiger van GMC in Accra. De volgende ochtend vroeg naar het gastenhuis (waar het personeel er niet over uit kon dat we de ouders van Dennis waren, want dan moesten we dikker zijn en er ouder uitzien),toen naar de haven in Takoradi. Daar een rondleiding gehad over het transport van mangaan en croissantjes gegeten. De rit van Accra naar Nsuta was een ware cultuurshock. Zoveel mensen en zoveel armoede. Heel anders dan bij ons. Dat wat wij gezien hebben daar zullen wij nooit meer over uitgepraat raken.Eigenlijk moesten alle Nederlanders een paar daagjes Afrika doen, om te beseffen hoe goed ze het hebben.De mensen vinden het heel apart om blanken te zien en willen steeds aan je zitten. De markt in Tarkwa was erg druk, “ kriemelig” en de mensen zijn vrolijk en houden van een geintje maken. Henny heeft kenkey gekocht, aan de wacht gegeven en die heeft er lekker van gesmuld. We zijn op de vismarkt geweest, maar heel even want het stonk verschrikkelijk en er zaten overal vliegen op. Henny en Susanne hebben bijna een avondjurk gekocht (die hebben ze hier heel mooie en niet duur (voor onze begrippen dan) ca. 60 Euro), maar er waren alleen maar kleine maatjes, hahahahaha.
Ik vind het heel apart dat je met de chauffeur overal heen geroetsjt wordt. Het zwembad was ons stekje, we waren er niet weg te slaan.
We vinden de mensen heel vriendelijk.
Boekjes en schriftjes en pennen uitgedeeld aan een aantal kinderen, en de meest gehaaide genaamd Prince kwam nog eens terug om meer te vragen.
We zijn in de supermarket in Nsuta geweest en hebben Ghanese Keysoap gekocht, die alle vlekken verwijdert!
De mijntoer was imposant en de ontploffing in de afgraving, om de mangaan te kunnen winnen was heel indrukwekkend! Heel spannend , want de mensen die de ontsteking verzorgen moesten snel weg en daar hadden ze vier minuten voor. Deze vier minuten leken wel vier uren!
Het weer is prachtig maar voor onze begrippen te heet, terwijl we toch in het koele regenseizoen zitten. Met name de luchtvochtigheid is benauwd, daar kunnen we niet zo goed tegen.
De reis is een geweldige ervaring in ons leven, die we niet snel zullen vergeten en die we niet hadden willen missen. Nou weten we hoe Dennis en Susanne in Afrika leven en wonen en we zien dat ze het hier naar de zin hebben.” Henny en Jo in Tarkwa, uitzicht op de het taxistationOp de markt in Tarkwa Henny koopt een stuk kenkey
Verjaardag van Henny, inclusief Ghanese taart

Bezoek Saskia, Sicco, Mirjam en Karen juli 2007

Familieportet

Woensdagmiddag 11 juli was er weer bezoek uit Nederland: Saskia (Susanne's zus), Sicco, Mirjam en Karen. Het was hardstikke gezellig. We zijn naar Tarkwa geweest, met zijn vijven in een taxi gepropt. Tarkwa is een stadje dicht bij Nsuta, waar een markt is, een enorme taxistandplaats en gewoon heel veel gezellige Afrikaanse drukte. De dames Mirjam en Karen hebben een zonnebril en mobieltjes-tasje uitgezocht, waarbij natuurlijk onderhandeld moest worden. Een langslopende man begon de meisjes een beetje lastig te vallen. De zonnebrilverkoper duwde hem hardhandig weg met de mededeling dat het een soort stadsgek was. De man viel op de grond en we waren wel even geschrokken, want het was geen prettige ervaring. De Ghanezen willen niet dat gasten in hun land lastig gevallen worden en we bemoeiden ons wijselijk niet met het incident. Tja, ook dat is Afrika. Sicco heeft de in november gemaakte foto's van een man met zijn baby gegeven, wat erg leuk was.
Natuurlijk zijn we ook naar een school geweest, waar de meiden snoep hebben uitgedeeld, de schoolkinderen gezongen hebben en waar dezelfde schoolkinderen Mirjam en Karen "belaagd" hebben. Iedereen wilde hen aanraken en handjes geven. Altijd weer enorm grappig om te zien. Het ziekenhuis stond ook op het programma, evenals de junior staffclub in het dorp en de kleermaker. Deze laatste gaat leuke Afrikaanse jurken voor de meiden maken.
Het zwembad en de tennisbaan zijn ook goed bevallen (het is hier net een vakantiepark...)en er zijn nieuwe interculturele vriendschappen gesloten. Kortom een geslaagd bezoek. De familie is nu bezig met een rondreis door Ghana. Volgens de laatste sms hebben ze veel gezien en het goed naar hun zin.
Op bezoek bij de katholie-
ke school Op de markt in Tarkwa

Vanaf het moment dat een van de medewerkers van het management zijn ontslag had ingediend in februari is de beste man drie maanden her en der afscheid aan het nemen geweest (...), na een verblijf van dertien jaar in Ghana. Hiervoor werd o.a. een tennistournooi georganiseerd waarvan hierbij een paar foto's.
Issah in actie
Obed met Oscar
De winnaars

Abraham, m'n tennismaatje

Overhandiging ziekenhuismeubels van Kempenhaeghe

Vorige week was het zover: de door Kempenhaeghe, Heeze gedoneerde ziekenhuismeubelen waren gearriveerd en geinstalleerd in het ziekenhuis. De inzameling werd mogelijk gemaakt door Nico Maas, van Kempenhaeghe. Voor de strooptocht op zoek naar ziekenhuismeubels ben ik gewoon begonnen met bellen en meteen was het raak: Nico was enthousiast en dat heeft tot dit geweldige resultaat geleid. De meubels zijn in prachtige staat en het ziekenhuispersoneel was er blij mee. In Ghana houden ze erg van officiele gelegenheden en ook deze dag werd aangegrepen om er iets speciaals van te maken. De pers was er ook bij en zo kon het gebeuren dat we in de landelijke krant staan, op het landelijke televisiejournaal zijn geweest en mijn kermit de kikker stem op de lokale radiozender te horen was. Haha, erg grappig allemaal. Jullie zien op de foto's wel dat ondergetekende met de eer is gaan strijken....o jee....
Hierbij, Nico, alsnog hartelijk bedankt voor alle moeite: foto's, krantenartikel en dank-brief van de dokter zijn onderweg.

Klik hier om naar het artikel op Ghanaweb te gaan...

Ons nieuwe huis

Vorige week zijn we in een nieuw huis getrokken. Nou ja, nieuw. het is een antiek huis uit de begintijd van de mijn. Het is van hout en golfplaat. We hebben een omheinde tuin, waar Oscar lekker kan rennen, waar Dennis tussen de middag zijn ijsje kan eten en Susanne kan koffiedrinken, genietend van het uitzicht. De tuinman is volop hibiscus en andere tropische planten aan het zetten.

Vakantie in Nederland mei 2007

Tijd voor een update. Nieuwe lay-out, nieuwe verhalen en foto's. Waar beginnen?
Met de vakantie naar NEDERLAND! Na ongeveer 8 en een halve maand Ghana, werd het tijd om een bezoekje aan Nederland te brengen, om onze familie en vrienden weer te zien en te genieten van restaurants en winkels (jaaaa..shoppen!!). Ondanks dat we het hier heel goed naar onze zin hebben, hebben we er naar uit gekeken om op vakantie te gaan.
Drie weken uit en thuis is wel kort gebleken, we zijn van hot naar her gerend, en helaas konden een paar afspraken niet meer doorgaan wegens tijdgebrek.
desondanks was het erg leuk om weer even terug te zijn!

Familie van Dijke op de mijn

Het bezoek van de familie van Dijke uit Takoradi aan de mijn, samen met de moeder van Janet. Dick, Janet, Iris en Joey komen uit Waalwijk en voorlopig wonen ze nog een paar maanden in Ghana. Als ik eens in de paar weken naar Takoradi ga, ga ik vaak met Janet iets gezelligs doen, zoals koffiedrinken of beetje shoppen. Onlangs was Coby bij hen op bezoek, de moeder van Janet. Met zijn allen hebben ze toen een mijntour en een wandeling door het dorpje gemaakt, inclusief een rondleiding door het ziekenhuis door zuster Frostina. Het was erg gezellig, al was het erg jammer dat Dennis 's middags weer moest werken...

Het bezoek van Danja en Susanne aan de katholieke school. We hebben besloten deze school een beetje te helpen, met schoolspullen en wie weet in de toekomst met schilderen van de klaslokalen? (ja dan hebben we wel vrijwilligers nodig denk ik...) Zo blijven we bezig en hebben we nog het idee dat we iets goeds doen... (schuldgevoel afkopen ofzoiets???)

De eerste ziekenhuismeubels zitten binnenkort in een zeecontainer op weg naar Ghana! De heer N. Maas van ziekenhuis Kempenhaeghe heeft 8 bedden voor volwassenen, 5 kinderbedjes, 6 nachtkastje, 1 onderzoekstafel en een rijdende brancard geschonken. Gratis en voor nix! Geweldig! Daar is zuster Nyame vast heel blij mee:

Hallo lezers,

Ghana viert feest: 50 jaar onafhankelijkheid! Dat Afrikanen kunnen feesten, kunnen jullie je vast wel voorstellen. Indepenceday begon hier in Nsuta met een aantal officiele plechtigheden. De speeches waren weer prachtig. De mars van de (2450!) schoolkinderen was geweldig; een lange zit (3 uur), maar och, het was mooi om dit moment bij te wonen. Zoals gewoonlijk bij feesten en partijen waren we weer de enige obruni (witte). Na het eindgebed ging iedereen naar het dorp en wij naar het zwembad! Ook leuk. Er waren nog wat meer expats en we hebben gezellig gekletst.De plaatselijke bevolking heeft tot diep in de nacht feest gevierd, de meeste obruni lagen weer vroeg op bed!

Zomaar wat foto's
Dennis in het Axim beach resort

Dennis bij een voetbalwedstrijd van GMC elftal. Zij spelen in de eerste divisie van Ghana!

John, de nachtwacht Axim beach

Rond kerst

ZANZIBAR 2007

Zanzibar en na de vakantie..

De vakantie op zanzibar was geweldig. Leuk hotel, aardige mensen, mooie zee en gezellige tijd samen. Genietend van een "sundowner" op een terras aan zee in stonetown hoorden we bekende stemmen. Wat bleek: tot onze verbazing waren daar Ruud en Marion, die we kennen van onze Midden-Amerika reis. Dit is natuurlijk hilarisch, en we hebben gezellig bijgekletst! Na de vakantie was de vakantie hier in Ghana voor mij ook voorbij. De gewenningsperiode is over en nu begint het echte leven. Dennis is weer hard aan het werk, er is weer van alles gaande hier, never a boring day. Een "geheim" project aangaande het ziekenhuis loopt. Helaas heeft een virus op de PC en een " dode" telefoonlijn voor een aantal weken vertraging gezorgd. Verder ben ik met Danja naar een school gegaan om hulp te bieden, in de vorm van schriftjes e.d.. die zijn niet zo duur, dus dat doen we voorlopig uit eigen zak. maar wie weet gaan we ooit een projectje doen met een school uit Nederland. Hierover dan later meer nieuws. Ik ben HTML aan het leren om een website te maken voor een kennis hier, die een hotel heeft en samen met de buurvrouw probeer ik een soort welkoms-boekje (schrijf je dat zo?) voor nieuwkomers te maken. Een inventarisatie van de biebboeken staat ook nog op het programma en ik ben begonnen met golflessen. Dus, ik verveel me zeker niet. En dan natuurlijk af en toe naar het zwembad met medevrouwen van de mijn. Met Ullie ga ik weleens winkelen, dan struinen we de boetiekjes in Tarkwa af. Soms naar Takoradi om met Janet (een echte Brabantse uit Waalwijk)iets af te spreken. Helaas gaat zij met de kinderen in juli voorgoed terug naar Nederland. Da's ook expatleven: mensen komen en gaan en da's weleens jammer...Binnenkort zal ik wat foto's op de log zetten van de mensen hier.

Op 4 mei zijn we in NL voor 3 weken. We hopen dan iedereen te zien en er een gezellige tijd van te maken, tussen tandarts, arts en opticienbezoeken e.d. door.
Groetjes,
Dennis en Susanne