Africa cup of nations, Ghana 2008

Hallo allemaal, eindelijk weer eens een berichtje van mij (Dennis). 21 Januari was weer een van de hoogtepunten van ons verblijf hier in Ghana. Ik ben nl. samen met 46 collega's naar de wedstrijd Ivoorkust tegen Nigeria wezen kijken voor de Afrika Cup 2008. Ik kan niet anders zeggen dan dat dit een super spektakel was! Niet zozeer voor het voetbal maar wel voor de sfeer in en rond het stadion. Iedereen was aan het zingen, toeteren, dansen, etc. De 25,000 supporters maakten net zoveel lawaai als een volle Kuip (en dat is toch het walhalla van het voetbal) en de Arena (van de provincieclub Ajax) samen. Uiteindelijk heeft Ivoorkust de wedstrijd gewonnen dankzij een doelpunt van S. Kalou. Hij gaf later in de pers toe dat hij dit allemaal bij Feyenoord had geleerd. Na deze wedstrijd kwam ook nog Mali tegen Benin, maar die hebben we maar half gekeken. Op het moment van schrijven (29/1) heeft Ghana inmiddels alle groepswedstrijden gewonnen en heeft zich geplaatst voor de kwartfinale. Ik hoop ook nog een wedstrijd van Ghana in Accra te kunnen gaan kijken, wie weet?! De groeten en tot het volgende bericht! Dennis

Africa Cup, Ghana 2008

Vandaag is de Africa Cup (vergelijkbaar met Europa Cup) begonnen. De wedstrijden worden allemaal gespeeld in Ghana en de aftrap was Ghana-Guinee in Accra. Gelukkig heeft Ghana met 2-1 gewonnen! Het hele land staat op z'n kop, Africa is behoorlijk voetbal-bezeten. Overal Ghanese vlaggen, armbandje, kettingen enz enz. Het is wel super dat deze kampioenschappen veel werkgelegenheid en handel naar Ghana brengen al is het maar voor een maand. Een Ghanese vriendin is de hele maad onder de pannen als kok, en verdient daar een leuke boterham (nou ja boterham, laten we het een portie fufu noemen) aan.
Zo lopen veel mensen erbij sinds de Africa cup of nations is begonnen....

Dennis gaat morgen met een aantal mannen naar 1 van de wedstrijden kijken. Is bijzonder om daar bij te zijn. Wat mogelijk nog leuker is, is dat het management heeft besloten om 40 kaartjes te verloten onder het personeel. Niemand weet dat nog, dat wordt pas morgenochtend bekend gemaakt!
Moeders gaat braaf haar bibliotheek dienst draaien morgenavond. Wat heerlijk is het die koppies te zien, bij het zien van nieuwe Barbie- en Scoobie Doo boeken die we laatst hebben aangeschaft.

eEn krabbeltje

Sinds het begin van dit schooljaar sponsoren wij de opleiding van een Ghanese jongen. Hij is de zoon van een man die via een ingehuurd bedrijf bij "de mijn" werkt. Hij gaat over de waterpomp centrale, zorgt ervoor dat alle watertanks gevuld zijn en dat de leidingen niet kapot zijn. Ghanezen maken graag een praatje en zo ook deze William Johnson Sr. Zo kwamen we te weten dat hij een zoon heeft die op de senior highschool zit. Deze jongen heet William Johnson Jr. We hebben besloten zijn verdere opleiding te sponsoren, want het is een ambitieuze jongen. Hij wil graag geoloog worden. Omdat de familie Dennis zo dankbaar is, hebben ze besloten de naam de Vries toe te voegen aan Johnson. Er loopt nu dus een nieuwe De Vries rond in Ghana! Overigens worden hier niet alleen namen aangepast, ook geboortedata kunnen worden aangepast. dus als je jonger wilt worden, kom naar Ghana...

Dit is Nancy, de assistente van de biblitheek. Nancy is 24 en getrouwd met een jongen die op de commerciele afdeling van het bedrijf werkt.
Nancy is een bijdehand ding en houdt er voor Ghanese begrippen ge-emancipeerde opvattingen op na. Ze noemt me mamaa.

Foto's

December 2007 werd een voetbalwedstrijd georganiseerd tussen twee teams van de werkplaats. De tenues van 't Dorpke, gedoneerd door voetbalclub HVCH uit Heesch, werden met trots gedragen door het team van "heavy equipment". Helaas hebben ze niet gewonnen, maar aan de kleding heeft het zeker niet gelegen.
Dennis met de baby van Abu, de kok van het bedrijfs-huis in Accra. Abu, de jongeman van 60, is onlangs getrouwd met een dame van 32 en zij hebben een dochtertje gekregen. Met het verwekken van dit kind, heeft hij aan zijn plicht voldaan. Een huwelijk wat kinderloos blijft is hier eigenlijk not done. Als er medische redenen zijn voor het uitblijven van kinderen, wordt dit soms als een vloek beschouwd en in een aantal gevallen gaat het stel scheiden en op zoek naar andere partners, die hopelijk wel in staat zijn kinderen te produceren. Niet in de laatste plaats als een soort sociale verzekering voor de oude dag. Hier in Ghana staat de familie elkaar bij met financiele hulp.

Alweer bezoek

Het bezoek van Ilse was superleuk, gezellig en lekker gemoedelijk. We hebben veel gezien en gedaan, zie haar eigen verhaal, en er was ook heerlijk ruimte voor boekje lezen en relaxen. Kortom een heel geslaagde week, waarna Ilse weer terug ging naar man en kind, die haar een week moesten missen en zij hen....

Na een paar weken stonden hier Anna en Rivka op de stoep. Twee leuke Nederlandse meiden, studerend voor verpleegkundige, die hier in Ghana stage lopen. Via een vriendin van Dennis zijn we met elkaar in contact gekomen. Op reis naar Cape Coast zijn de dames drie dagen in "vakantiepark GMC" terechtgekomen. Erg gezellig, ondanks dat we elkaar helemaal niet kenden. We hebben met z'm allen de outdooring van de zoon van Jurgen, de baas van Dennis, bijgewoond. Een outdooring is het "laten zien" en bekend maken van de naam van een baby.
Als jullie dit lezen dames: als julie op weg naar Nederland toevallig de weg van Kumasi naar Takoradi nemen zijn jullie van harte welkom!
Verder loopt alles hier gewoon door. Het is warm, zo'n 40 graden. Het regenseizoen loopt op z'n einde. Er is het afgelopen half jaar veel regen gevallen in Ghana. Dit heeft geleid tot overstromingen, voornamelijk in het oosten van het land, waardoor oogsten voor het hele jaar zijn mislukt en vele mensen dakloos zijn geworden. Erg triest.....
We zij vandaag precies 15 maanden in Ghana. Gelukkig vinden we het nog steeds meestal leuk. Soms echter wil je het eerste vliegtig terug nemen. Dat is niet om Ghana en de Ghanezen, maar sommige expats. 1 ervan liegt en bedriegt en soms kan ik dat mens wel de nek om draaien, maar ja, da's ook zo iets, hahaha. Je komt de collega-expats overal tegen, en sommigen klikken nou eenmaal niet met elkaar, maar gelukkig de meeste wel. Ik moet er ook niet aan denken om in de Nederlandse winter te zitten. Hier lopen we lekker in luchtige kleren rond ipv in een dikke winterjas. Dennis is de mentaliteit van een aantal mensen hier in Ghana wel eens beu.....

Afgelopen zaterdag zijn we met een bevriend stel uit Zuid-Afrika naar een goudmijn geweest iets het binnenland in. Op de meeste mijnen hier zijn expatriates werkzaam en de meeste mijnen hebben een zwembad, restaurant, tennisbaan en golfbaan. Wij dus over ruige zandwegen, door het groene landschap naar Damang gereden. Dit was toch wel een beetje een Camel Trophy ervaring. Dennis heeft heerlijk gegolfd.

Ilse in Ghana

Klompjes uit Nederland, deze vond iedereen erg interessant!

Een berichtje van Ilse:
"Een week Ghana.
Ghana is voor mij een onvergetelijke ervaring met vele indrukken en contrasten.Tijdens deze week heb ik voor het eerst in mijn leven echt gezien hoe de mensen in Afrika leven. Soms was het net een film, omdat jezelf niet voor kunt stellen dat mensen daarwerkelijk nog zo primitief leven. We zijn met een treintje naar twee dorpjes naast de spoorweg geweest. Je merkte meteen dat ze daar geen blanken gewend zijn. Het was niet zij die de attractie waren maar wij. Haha!!Ook zijn we naar het ziekenhuis geweest waarvoor Susanne en Dennis ziekenhuisbedden hebben geregeld. Tja, daar zouden we zelf liever niet terecht willen komen. Verder heb ik een ochtend les mogen geven op een school. Dit was super. De kinderen luisterden met open mond naar de verhalen over Nederland. Ik heb ze drop en kaas laten proeven en geprobeerd een indruk te geven van onze cultuur. Ten slotte hebben we natuurlijk ook heerlijk bij het zwembad gelegen, zijn we naar het strand geweest, hebben we het slaven fort in Elmina bezocht (een zwarte bladzijde uit onze Nederlandse geschiedenis), het natuurpark, een rondleiding op de mijn waar Dennis werkt en de bieb waar Susanne op maandag te vinden is. Ik heb Ghana lekker kennen door de ogen van Susanne en Dennis, de kinderen en de altijd vrolijk en lachende Ghanees. Kortom geweldig en een ervaring om niet te missen!!!"

Oktober 2007

We zijn weer terug. De vakantie in Nederland was erg leuk, weer bijgepraat her en der. En natuurlijk weer veel te veel gegeten, waardoor we allebei weer zijn aangekomen. Maar flink gaan sporten de komende tijd en natuurlijk met mate en gezond eten. Sonja Bakker kennen we hier niet!

Onze vriendin Ilse is met ons meegekomen naar Ghana voor 1 week. Het was superleuk en we hebben veel gezien en meegemaakt! Ilse zal zelf een verslagje schrijven over haar weekje bij ons. Dit komt binnenkort op de weblog te staan.

Tja, we moeten dus gaan sporten, haha.
Hieronder een foto van de dames die meedoen aan de Pilates lessen die ik georganiseerd heb.

Verschillende nationaliteiten zijn vertegenwoordigd: Zuidafrikaans, Filipijns, Duits, Oostenrijks, Turks, Slovaaks en Nederlands.

16 november krijgen we bezoek van een Nederlands meisje dat hier in Ghana stage loopt in een ziekenhuis. Ze maakt er van alles mee en komt bij ons even een beetje chillen.

Wordt vervolgd.... Groetjes van Dennis en Susanne

Alweer vakantie!

Donderdag 27 september, Dennis heeft vakantie en ik mag ook mee! (heb nl. altijd vakantie....)
Morgen rijden we naar Accra om daar twee dagen te relaxen. Vooral voor Dennis fijn om even "z'n hoofd leeg te maken" alvorens naar Nederland te vliegen. Ik ga ook nog even op bezoek bij de vrouw en baby van de kok in het huis in Accra. Deze beste man is 60 jaar en zijn vrouw veeeeel jonger, en ze hebben een baby van inmiddels 6 maanden. Is hier heel gewoon. Verder hoop ik bij Lauren langs te gaan. Zij en haar man woonden hier toen wij hier kwamen, maar zijn inmiddels naar Accra verhuisd. Lauren heeft mij de eerste drie maanden hier wegwijs gemaakt.
We kijken er naar uit om weer bij te kletsen met iedereen en natuurlijk iets gevarieerder te eten dan we hier doen en een beetje shoppen enzo.

Oscar: 1 jaar in Ghana

Ik heb het hier hardstikke goed naar mijn zin,woef. Ik heb heel veel vrienden, ze zijn hier gek op mij. Niemand gelooft dat ik al drie jaar oud ben, omdat ik zo klein ben. Nou ja zeg, ik ben geen puppy meer! En ook geen kat...
Mijn dagen bestaan voornamelijk uit hagedissen achterna zitten in de tuin, lekker slapen op de bank, en ik mag altijd met het vrouwtje en het baasje mee als ze ergens heen gaan. Dat is altijd erg gezellig. Woef.Behalve dan toen ze zo nodig zonder mij op vakantie moesten naar Zanzibar. Toen most ik gaan logeren bij de familie van Rensburg, zij komen uit Zuid-Afrika. Ze waren gelukkig heel lief voor mij.
Jullie begrijpen wel dat ik hier ook mijn draai heb gevonden. Woef.
Nou, allemaal een pootje van mij en tot ziens in Nederland (brrr, daar zal het wel koud zijn!)

Stukje van Dennis: 1 jaar Ghana

1 jaar Ghana, vele hoogte en enkele dieptepunten. Van rituele koeslachtingen tot prachtige stranden. Na 1 jaar Ghana begint het inmiddels als thuis te voelen, alhoewel "thuis" voor mij een onbekend begrip is. Samen met Suus en Oscar voel ik me eigenlijk overal thuis. Momenteel leven we in een prachtig huis, met een mooie tuin, schitterend uitzicht, en heb ik zakelijk mijn draai gevonden. Dit houdt niet in dat het werk hier altijd zakelijk is. Vaak is het balanceren op een dunne scheidslijn. Da's dan ook meteen de mindere zijde van het werken hier: je beslist over het(on)geluk van veel mensen. Wat ik jammer vind is dat ik eigenlijk nog heel weinig van Ghana gezien heb. Hopelijk kunnen we in het komende jaar ook enkele dagen als toerist Ghana meemaken.


Dennis relaxend op de bank, maar de telefoon staat altijd aan...

1 jaar in Ghana: Susanne

Dinsdag avond was het precies 1 jaar geleden dat we voet zetten op Ghanese bodem en deze keer niet voor een kort tripje. Een bewogen jaar, met veel ups, maar ook enkele downs. Onder het genot van een hapje en een drankje in het restaurantje op de mijn, hebben Dennis en ik de pro's en con's de revue laten passeren van het werken (tja, ikke niet dan...) en wonen in Ghana. Nou doen we dat wel vaker, vooral als we ons toch weer laten verbazen door deze of gene Ghanees, al denk je na een tijdje dat niets je nog kan verbazen! Conclusie van het verhaal is ergens wonen een geheel andere kijk geeft op een land dan wanneer je rondreist of op vakantie bent. We hebben veel geleerd over het leven in een andere cultuur, en ook over ons zelf.

Het leuke van Ghana is de bevolking, je blijft ermee lachen. Ze houden van een grapje en zijn over het algemeen heel open en vriendelijk. Afspraken worden niet altijd nagekomen, veel mensen zeggen altijd JA, ook als ze NEE bedoelen. Nee zeggen zit hier niet in de cultuur. Mensen lijken van dag tot dag te leven en lijken nauwelijks naar hun toekomst te kijken. Dit vinden we raar. Maar, we beseffen ook dat dit niet Nederland is en dat er hier andere standaarden en levenshoudingen gelden, die niet slechter of beter zijn maar anders.
Er zijn wel steeds meer ambitieuze jonge mensen die er graag iets van willen maken, ze willen graag studeren en vooruit komen. Ook de mensen die voor ons werken in huis zijn prettig in de omgang en doen gewoon hun werk goed.
We zien veel verschil tussen de "gewone man" en de rijke Ghanees. Hoe hoger op de ladder hoe corrupter. De modale Ghanees komt niet veel verder, maar dat is soms ook hun eigen schuld. je moet er wel wat voor doen natuurlijk. Het valt ons op dat best veel expats het gewoon vinden om Ghanezen als voetveeg te behandelen. Deze expats hebben dan ook altijd problemen met hun personeel. Iedereen wil toch normaal behandeld worden: wie goed doet, goed ontmoet! Ook hier in Ghana.
Zoals al gezegd, lachen Ghanezen graag. Ze vinden het leuk om grapjes te maken, vooral over anderen. Ze zijn heel gelovig: iedere zondag naar de kerk. Een gemiddelde kerkmis duurt 3 tot 4 uur! Ik krijg van verschillende mensen les in de plaatselijke taal, maar sommige woorden zijn echt NIET uit te spreken!! haha. Het wordt wel gewaardeerd als je het probeert. En hilariteit alom natuurlijk. Ik ben ook een aantal mensen wat Nederlands aan het leren, vinden ze erg grappig.
Ghanese muziek swingt (highlife is leuk) en Ghanezen kunnen goed dansen en hebben ook een aangeboren talent voor sport. Ze houden van fufu eten en kletsen. Ze rekenen obruni-tax (dwz witten (=obruni) betalen meer.)Ze zijn afgunstig op elkaar (zeggen ze zelf!). Ze hebben mooie witte tanden. De kindjes zijn heel schattig! De Ghanese maatschappij is zeer statusgevoelig. Ghana is een mannenmaatschappij maar de dames rukken op. Steeds meer vrouwen bezetten hoge functies. Ze zetten een oooo achter veel woorden en zinnen, dit wordt overgenomen van de Nigeriaanse soapseries op TV. Ze houden elkaar en blanken graag voor de gek. Het blijft raar om altijd aangestaard te worden.

Henny en Jo in Ghana juli 2007

Een relaas van Henny en Jo ouders van Dennis):
“De aankomst in Ghana was very hot, enwe vonden dat het zwart zag van de mensen (woordgrapje, red). Het hotel van de eerste nacht was prachtig en het eten was goed. We werden hartelijk ontvangen door Dennis, de chauffeur Johnny en Kofi Annan, o nee Joseph, de vertegenwoordiger van GMC in Accra. De volgende ochtend vroeg naar het gastenhuis (waar het personeel er niet over uit kon dat we de ouders van Dennis waren, want dan moesten we dikker zijn en er ouder uitzien),toen naar de haven in Takoradi. Daar een rondleiding gehad over het transport van mangaan en croissantjes gegeten. De rit van Accra naar Nsuta was een ware cultuurshock. Zoveel mensen en zoveel armoede. Heel anders dan bij ons. Dat wat wij gezien hebben daar zullen wij nooit meer over uitgepraat raken.Eigenlijk moesten alle Nederlanders een paar daagjes Afrika doen, om te beseffen hoe goed ze het hebben.De mensen vinden het heel apart om blanken te zien en willen steeds aan je zitten. De markt in Tarkwa was erg druk, “ kriemelig” en de mensen zijn vrolijk en houden van een geintje maken. Henny heeft kenkey gekocht, aan de wacht gegeven en die heeft er lekker van gesmuld. We zijn op de vismarkt geweest, maar heel even want het stonk verschrikkelijk en er zaten overal vliegen op. Henny en Susanne hebben bijna een avondjurk gekocht (die hebben ze hier heel mooie en niet duur (voor onze begrippen dan) ca. 60 Euro), maar er waren alleen maar kleine maatjes, hahahahaha.
Ik vind het heel apart dat je met de chauffeur overal heen geroetsjt wordt. Het zwembad was ons stekje, we waren er niet weg te slaan.
We vinden de mensen heel vriendelijk.
Boekjes en schriftjes en pennen uitgedeeld aan een aantal kinderen, en de meest gehaaide genaamd Prince kwam nog eens terug om meer te vragen.
We zijn in de supermarket in Nsuta geweest en hebben Ghanese Keysoap gekocht, die alle vlekken verwijdert!
De mijntoer was imposant en de ontploffing in de afgraving, om de mangaan te kunnen winnen was heel indrukwekkend! Heel spannend , want de mensen die de ontsteking verzorgen moesten snel weg en daar hadden ze vier minuten voor. Deze vier minuten leken wel vier uren!
Het weer is prachtig maar voor onze begrippen te heet, terwijl we toch in het koele regenseizoen zitten. Met name de luchtvochtigheid is benauwd, daar kunnen we niet zo goed tegen.
De reis is een geweldige ervaring in ons leven, die we niet snel zullen vergeten en die we niet hadden willen missen. Nou weten we hoe Dennis en Susanne in Afrika leven en wonen en we zien dat ze het hier naar de zin hebben.” Henny en Jo in Tarkwa, uitzicht op de het taxistationOp de markt in Tarkwa Henny koopt een stuk kenkey
Verjaardag van Henny, inclusief Ghanese taart

Bezoek Saskia, Sicco, Mirjam en Karen juli 2007

Familieportet

Woensdagmiddag 11 juli was er weer bezoek uit Nederland: Saskia (Susanne's zus), Sicco, Mirjam en Karen. Het was hardstikke gezellig. We zijn naar Tarkwa geweest, met zijn vijven in een taxi gepropt. Tarkwa is een stadje dicht bij Nsuta, waar een markt is, een enorme taxistandplaats en gewoon heel veel gezellige Afrikaanse drukte. De dames Mirjam en Karen hebben een zonnebril en mobieltjes-tasje uitgezocht, waarbij natuurlijk onderhandeld moest worden. Een langslopende man begon de meisjes een beetje lastig te vallen. De zonnebrilverkoper duwde hem hardhandig weg met de mededeling dat het een soort stadsgek was. De man viel op de grond en we waren wel even geschrokken, want het was geen prettige ervaring. De Ghanezen willen niet dat gasten in hun land lastig gevallen worden en we bemoeiden ons wijselijk niet met het incident. Tja, ook dat is Afrika. Sicco heeft de in november gemaakte foto's van een man met zijn baby gegeven, wat erg leuk was.
Natuurlijk zijn we ook naar een school geweest, waar de meiden snoep hebben uitgedeeld, de schoolkinderen gezongen hebben en waar dezelfde schoolkinderen Mirjam en Karen "belaagd" hebben. Iedereen wilde hen aanraken en handjes geven. Altijd weer enorm grappig om te zien. Het ziekenhuis stond ook op het programma, evenals de junior staffclub in het dorp en de kleermaker. Deze laatste gaat leuke Afrikaanse jurken voor de meiden maken.
Het zwembad en de tennisbaan zijn ook goed bevallen (het is hier net een vakantiepark...)en er zijn nieuwe interculturele vriendschappen gesloten. Kortom een geslaagd bezoek. De familie is nu bezig met een rondreis door Ghana. Volgens de laatste sms hebben ze veel gezien en het goed naar hun zin.
Op bezoek bij de katholie-
ke school Op de markt in Tarkwa

Vanaf het moment dat een van de medewerkers van het management zijn ontslag had ingediend in februari is de beste man drie maanden her en der afscheid aan het nemen geweest (...), na een verblijf van dertien jaar in Ghana. Hiervoor werd o.a. een tennistournooi georganiseerd waarvan hierbij een paar foto's.
Issah in actie
Obed met Oscar
De winnaars

Abraham, m'n tennismaatje

Overhandiging ziekenhuismeubels van Kempenhaeghe

Vorige week was het zover: de door Kempenhaeghe, Heeze gedoneerde ziekenhuismeubelen waren gearriveerd en geinstalleerd in het ziekenhuis. De inzameling werd mogelijk gemaakt door Nico Maas, van Kempenhaeghe. Voor de strooptocht op zoek naar ziekenhuismeubels ben ik gewoon begonnen met bellen en meteen was het raak: Nico was enthousiast en dat heeft tot dit geweldige resultaat geleid. De meubels zijn in prachtige staat en het ziekenhuispersoneel was er blij mee. In Ghana houden ze erg van officiele gelegenheden en ook deze dag werd aangegrepen om er iets speciaals van te maken. De pers was er ook bij en zo kon het gebeuren dat we in de landelijke krant staan, op het landelijke televisiejournaal zijn geweest en mijn kermit de kikker stem op de lokale radiozender te horen was. Haha, erg grappig allemaal. Jullie zien op de foto's wel dat ondergetekende met de eer is gaan strijken....o jee....
Hierbij, Nico, alsnog hartelijk bedankt voor alle moeite: foto's, krantenartikel en dank-brief van de dokter zijn onderweg.

Klik hier om naar het artikel op Ghanaweb te gaan...