Beste allemaal!
Eindelijk weer internet! Om verschillende redenen, waaronder technische storingen, die ook van toepassing zijn op onze huis telefoonlijn komt het er nu pas van. Helaas is de verbinding erg langzaam en duurt e-mail lezen, laat staan mail schrijven en sturen een eeuwigheid. Tja, het is wel een beetje primitief hier qua communicatiemogelijkheden, ze noemen het hier ook wel the end of the world, hahaha. Dus hierbij wederom: iedereen die aan ons denkt: bedankt voor jullie berichtjes en ik zal zsm antwoorden, want we zijn natuurlijk ook erg benieuwd hoe het met jullie gaat!
Inmiddels zijn we drie weken in Nsuta en we hebben veel indrukken opgedaan. Nieuw werk voor Dennis wat een uitdaging is; het bedrijf en de mensen leren kennen en lange dagen maken is best vermoeiend. Ook de hele dag warmte maakt je 's avonds loom. Na 19.00 uur als Dennis thuis komt zijn we vaak lekker aan het chillen op de veranda met een drankje en we gaan redelijk vroeg naar bed. Soms hebben we een etentje of een feestje. De community is klein en er wordt zo nu en dan iets georganiseerd. Helaas gaan over een maand onze Engels/Nederlandse buren (nee we hebben ze ECHT niet weggejaagd...) terug Europa. Erg jammer, want het klikt leuk. Maar ja, dat schijnt bij dit expat leven te horen, mensen komen en gaan. We proberen het midden te vinden in meedoen met een aantal sociale activiteiten en tijd voor ons zelf. En tot nu toe gaat dat heel goed!
Het strand, op ongeveer een uur rijden van hier is erg fijn! helemaal niet toeristisch met een paar leuke hotelletjes met huisjes aan het strand.
Op maandagavond ben ik vrijwilliger in de bibliotheek. Dit is erg leuk, de lokale kinderen zijn erg enthousiast en nieuwsgierig. Ik kan ze nog niet zo goed uit elkaar houden, haha, in het begin leken ze allemaal op elkaar! Na sluitingstijd komen er verschillende mensen naar het clubhuis, gewoon om iets te drinken en te kletsen.
Samen met een meisje dat hier op de mijn woont, ga ik een plannetje uitwerken om iets creatiefs te doen op een schooltje. Dus: wie denkt er met ons mee? plannen zijn van harte welkom. Het budget is nog niet bekend, maar de middelen zullen beperkt zijn.
Op vrijdag middag is er op de naburige goudmijn een ladiesclub. Deze bestaat voornamelijk uit Zuid-Afrikaanse dames, er zitten erg aardige vrouwen bij. Je wordt snel opgenomen in de club. A.s dinsdag gaan we naar de stad om te shoppen. Houtsnijwerk voornamelijk en andere dingen voor ons huis, want dat is nog redeljk leeg.
De omgeving is prachtig en je kunt hier heel mooie wandelingen maken. Door de natuur, met mooie vergezichten en door de dorpjes. Dit is echt superleuk, want de meeste 'obruni' (blanken) laten zich niet in de zwarte dorpjes zien. Zijn de locals dus niet gewend en dit levert leuke situaties op. Laatst was ik met de Engelse buurvrouw en haar twee hoogblonde peuters in een buggy en Oscar aan het wandelen. Moet een grappig gezicht zijn voor hun om twee van die, zeg maar stevige, witte, zwetende vrouwen voor de lol te zien wandelen. Inmiddels beginnen ze een beetje aan me te wennen. Ik ga er boodschappen doen en er zit een naaister die voor een paar Euro twee tafelkeden maakt en een douchegordijn omzoomt. Kortom ik geniet hier van de natuur en het contact met de bevolking, die over het algemeen erg aardig is. Iedereen begroet elkaar en maakt een praatje.
Boodschappen doen betekent van winkel naar andere winkel naar andere winkel etc. Je bent zo een uurtje of drie onderweg, maar dat is erg leuk om te doen en om winkeltjes te ontdekken. Als je ergens bijvoorbeeld gloeilampen ziet is het erg makkelijk om de hele voorraad te kopen, want de volgend keren zijn ze waarschijnlijk te krijgen.
Nou, verder hebben we de eerste slang in onze tuin gehad, deze is koelbloedig door de tuinman in stukken gehakt met een zeis, die ook gebruikt wordt om het gras te maaien. Vlijmscherp dus.
Deze tuinman doet erg zijn best, tenminste op het moment als ik hem iets vraag te doen, bijvoorbeeld een bambooschutting maken, die ons huis een klein beetje afschermt van de donkere jungle. Daarnaast is hij goed in rusten en slapen naast het huis van de buren, als ik niet thuis ben hahaha. Het meisje in huis doet ook erg haar best. Ze wil erg graag haar kookkunsten laten zien en dat bevalt eigenlijk wel erg goed. Het is alleen een beetje raar dat er driekwart dag iemand in je huis is... Maar ook dat went snel, hoor!
Als we nu de balans opmaken kunnen we onze draai hier goed vinden, het is niet raar om hier te zijn. We genieten voornamelijk, al is het echt niet altijd gemakkelijk. Zoals de vorige keer in onze mail al gezegd, missen we het land Nederland niet, alleen familie en vrienden zijn soms wel erg ver weg. We missen niet: de grauwe koude dagen, het beton, de drukte en de gemiddelde grote bek van de Nederlandse bevolking.
Tot de volgende keer en houd ons vooral ook op de hoogte van jullie wel en wee!
Liefs,
Dennis en Susanne