Catrien, een klasgenoot van de HBO, met wie ik nog zo nu en dan contact heb, is op dit moment in Gambia. Haar man zit in het bestuur van een stichting die daar onderwijs voor volwassenen verzorgt. (www.faeg.nl )Catrien is nu mee om te kijken wat ze daar zoal doen en zal daar ongetwijfeld met een duidelijke mening over terugkomen, waar ik erg benieuwd naar ben ;-)
Dit heeft me weer eens doen nadenken over de zin en onzin van ontwikkelingswerk. Ik houd zielsveel van Ghana en de bevolking, maar soms word ik zo moedeloos van de hele siuatie hier. Er is zoveel corruptie. Ik word continue heen en weer geslingerd (bijw ijze van spreken) tussen: “ik wil iets doen, ik wil helpen” en “ze moeten zelf maar beter hun best doen”. Ik heb ooit een stuk gelezen op een forum, ingezonden door een Ghanees. Hij maakte de volgende stelling: “de grootste vijand van Afrika is de Afrikaan”. Ik wil absoluut niet generaliseren, want dat is fout, maar ik denk dat er een kern van waarheid in deze stelling zit.
Ik ben te gast in Ghana dus ik schrijf dit stukje niet om kritiek te uiten, maar om mijn gevoel te beschrijven over wat ik zie en meemaak. De afgelopen ruim twee jaar dat ik in Ghana woon, heb ik zoveel situaties meegemaakt waarover ik zo m'n gedachten heb...
Ik zal er een paar noemen. Een groot aantal politie-agenten in Ghana vraagt om geld. Direct of indirect. Er zijn nogal wat controles op de wegen en deze zijn o.a. bedoeld om te kijken of autopapieren in orde zijn, de veiligheidsuitsrusting te controleren en of we niet te hard rijden. Ook worden de tro-tro (minibusjes) en taxi’s gecheckt op laadgewicht, aantal toegestane passagiers etc. En vaak is er wel iets mis. Dat kan betekenen een tripje naar de rechtbank. Maar dit kost veel tijd en ook hier is tijd soms geld. Dan wordt er vaak maar een “bribe” betaald door een chauffeur om er vanaf te zijn. Dus deze praktijken houden in dat allebei de kanten het “omkoopsysteem” in ere houden. Terwijl bribing officieel verboden is bij de wet.
wordt vervolgd....