Eindelijk weer een stukje uit Ghana. Na bijna 3 maanden Nederland ben ik weer even terug in Ghana. Sinds 3 februari, sinds we op die dag het slechte nieuws over papa kregen ben ik in Nederland gebleven, om zoveel mogelijk met de familie te zijn om elkaar te steunen in deze moeilijke tijden. Inmiddels zijn mijn ouders weer naar Frankrijk vertrokken, naar hun thuis. Dennis en ik hebben daar een paar dagen doorgebracht in maart, dat was fijn. 15 april vlieg ik naar Nederland om de 20e met de TGV naar Frankrijk te gaan voor een aantal weken. Ja, ik reis wat af. Ik besef dat ik bevoorrecht ben dat ik veel tijd met pa en ma kan doorbrengen, omdat ik geen baan heb. Anders had dat niet gekund. Terwijl we voorheen allemaal ons eigen ding deden, vind ik dat onze familie dichter bij elkaar is komen staan. Raar eigenlijk dat er eerst "iets" moet gebeuren om meer bewust tijd voor elkaar te maken.
Aangezien de blog heet Dennisensuusinghana, concentreer ik me hier op onze activiteiten in Ghana. Het is wel erg cool om weer even hier te zijn, het warme welkom van de Ghanezen was hartverwarmend. Mensen die je om de nek vliegen en vele "I missed you's"! De bezoekjes van deze en gene hier aan huis en de telefoontjes, heel lief. Het gaat als een razend vuurtje door het dorp, haha!
Vorig weekend zijn Dennis en ik naar het strand geweest: Lou Moon in Axim. hier kun je kijken hoe dit paradijsje op aarde eruitziet:
http://www.loumoon-lodge.com/
(nou niet jaloers worden he?)
Meteen ook weer een kleurtje gekregen want ik was erg wit en dik geworden volgens de Ghanezen. (en ze hebben nog gelijk ook). Het weekend was heerlijk. en het is fijn dat Dennis en ik nu weer veel samen zijn. Eind mei komt hij weer een paar weken naar nederland.
Ik heb bijna iedere dag een stel kinderen over de vloer, wat erg leuk is. De kinderen hier zijn zeg maar, een beetje minder verwend dan het gemiddelde Nederlandse kind. Ze zijn behulpzaam, willen zomaar de auto wassen, gras maaien, ze halen hun eigen drankjes en ruimen hun eigen rommel op. Ga zo maar door. Erg gezellig. Natuurlijk is er dan van alles te snoepen hier, zoals koekjes, cornflakes enzo. Pas heeft er een hele bubs tekenfilms zitten kijken.
Gisteren hebben we in de Junior staff bibliotheek vast een aantal knuffels die Ad en Nico hebben gedoneerd, uitgedeeld. We hebben erg veel lol gehad met die kleintjes. Ze mochten geblinddoekt een knuffel uit de zak halen (om te voorkomen dat madam Nancy een kind een "mooiere" knuffel heeft gegeven dan de andere kinderen.) Foto's van deze leuke bibliotheekavond volgen nog.
Vrijdag is er een GMC golftournooi. Dennis gaat weer om te winnen. Ik doe zelf niet mee, maar loop wel mee om te supporten. Er doen nogal wat mensen mee, het leuke van deze maandelijkse tournooien is dat niet alleen blanken meedoen maar ook Ghanezen. Dat is op andere mijnen weleens anders. Daar zijn de blanke expats graag onder elkaar, zeg maar.
Wordt vervolgd.
09 april 2009
07 april 2009
Child delivery, bijdrage brother Neil
The traditional way of child delivery
What we all wish for in life is to have undisturbed passage but our wishes are sometime not granted but rather decided by faith and destiny as our individual believe teaches us. When we are fortunate then luck has been bestowed on us and on the other hand when things get hay wired then we begin to attribute and find all sorts of excuses to justify our predicaments.
No child can for sure decide on whom and how he or she should be born it all depends on destiny and persons who are involved in the labor process.
Clinical and traditional are methods used in child delivery in Ghana where it all depends on your location and sometimes choice of the parents.
The traditional way of child delivery which is not common to the rest of the world is what I am going to share with you.
In Ghana most of the children born in the rural and slums areas are delivered traditionally by people we call traditional birth attendants and this people are mostly elderly women who acquired this act of bravery from either their grandmothers or people they stayed with during their youthful age.
It all started during the stone caving age of man, then passed on to us, you will bare with me before the orthodox time, man had ways of doing things and this happens to be one of it.
Normally villages where there are no hospitals are places one is sure of such attendants during labor, any way Nsuta had one and now have one been a man in his late thirties who has safely delivered all his kids sorely in his house, even though we have a hospital. This is the first time I am witnessing a male in these women dominated work. It will also amaze you to know that pregnant women get what I call traditional anti-natal care from such women where herbal concussions are administered till the time of birth.
These women earn a lot of respect in societies they leave, because of their immense contribution although most of them are illiterate; they manage out of experience to save most of the labor cases in these villages.
One is sure that the house where these practices take place can not be compared with that of the hospital, for instant you are not going to find proper instrument, bed, first aid materials, sterilizing machines and above all the competency of the attendant in question. Hmm without all these they sometimes manage to have safe delivery and sometimes are fatal.
Children born in these areas are normally denied proper anti-natal care all they and their mothers get is herbal medicine from herbalist or older people in the community. What one is sure as a result of this is malnourished kids and mothers because pregnant women in Ghana eat clay, raw plantain other non-balance diet, also complications in child birth and finally child deformities such as polio and low mental faculty.
Because these pregnant women do not get proper anti-natal care they sometimes end up not knowing the time of birth so they are usually rushed to these traditional attendants very late putting their own life in danger of child birth, others who are lucky get there early because they were able to notice that the time is up.
For me I know pain is associated or endured at this very time when one is in labor, I quite remember I day I happened to pass by one and could hear things like “I will not give birth again, foolish man look at what you have done to me, and I wish I am not a woman” so one will expert to hear well selected words of encouragement by the traditional birth attendants to ease the pain but rather hash and though methods are used. It is so because when such methods are not used some women instead of enduring the pain, they end up crying leading to complications so they are forced, wiped, slapped, shouted and a few words like you can make it, do you want to kill your baby, the baby is coming and push for the last time. At this time the husband may be loitering around the mud house with few family members mainly the mother in law and sisters, in some cases the husband may be under a tree drinking a local wine called palm wine or hunting for a game for celebration.
Unlike the hospital where blood pressure, body temperature thorough investigations and analysis are done by competent medical personnel to ensure safe delivery here is purely based on experience and luck.
Is very crucial because complications can set in, for instant severe blooding or when there is the need for episiotomy what happens? Is the traditional birth attendant going to use unsterilized blade, gauze and bandages?
Finally the cry of a baby is heard through the raffia roofing’s and wooden windows of the house. Is at this moment the mother of the newly born baby shares tears of joy and forgets whatever pain she went through during the nine months of pregnancy.
Sometimes it ends up fatal where things get beyond the reach of the traditional birth attendant such as severe bleeding, improper coming of the baby or when episiotomy was not done properly then there is the need to rush the mother in labour in what ever stage she is in to a near by hospital, what happens when there is no hospital within 2 kilometres and no access road? Then they have to carry her to the nearest hospital because most of these villages are kilometres away from a hospital. You are luck to meet or get a car to the hospital on your way.
Mostly they die even before they get to the hospital, this has increase child birth mortality rate in Ghana. When one reaches the hospital on time then she can be saved by medical personnel or even sometime get too late that nothing can be done to save the mother and the baby. It sometimes comes to a question of who to save when you are face with the option of saving one. Others save the mother and other save the babies depending on their choice.
If every thing goes smoothly then it is time for reward and for all these risk taking job the traditional birth attendant takes nothing does not charge a penny for all the marvelous work done all they get for a good job done is a piece for cloth, soaps and some goodies, they really appreciate it. I understand the work of a traditional birth attendant is not about wealth creation rather a devotion to mankind and is a joy to be part of one mans livelihood.
They are high in spirits years after they see that the children they help deliver are matured and of great standing in the society and also some of these children come back to appreciate the effort of these women who helped their mothers deliver, in both cash and kind.
Also they share the pain and anguish of the family when the baby is lost and sometimes even more than the affected family to the extent that they do not eat for some days even though they have been several cases of such nature.
The work that these brave women do has been of a great concern to government to the extent that education to upgrade them has been going on. Topics like proper handling of instruments, gauze, environmental consciousness and personal hygiene are thought in local dialect for better understanding. This has greatly improved the standard of traditional birth attendant’s work. They now conduct their work in much improvement.
Yet still they need support and upgrading.
Finally I will say with all the intrigue, it is an interesting job and experience one love to have in life.
We were born to make manifest the glory of God that is within us it’s not just in some of us it’s in every one.
Till we met again bye.
AUTHOR Neil Owusu Odame
What we all wish for in life is to have undisturbed passage but our wishes are sometime not granted but rather decided by faith and destiny as our individual believe teaches us. When we are fortunate then luck has been bestowed on us and on the other hand when things get hay wired then we begin to attribute and find all sorts of excuses to justify our predicaments.
No child can for sure decide on whom and how he or she should be born it all depends on destiny and persons who are involved in the labor process.
Clinical and traditional are methods used in child delivery in Ghana where it all depends on your location and sometimes choice of the parents.
The traditional way of child delivery which is not common to the rest of the world is what I am going to share with you.
In Ghana most of the children born in the rural and slums areas are delivered traditionally by people we call traditional birth attendants and this people are mostly elderly women who acquired this act of bravery from either their grandmothers or people they stayed with during their youthful age.
It all started during the stone caving age of man, then passed on to us, you will bare with me before the orthodox time, man had ways of doing things and this happens to be one of it.
Normally villages where there are no hospitals are places one is sure of such attendants during labor, any way Nsuta had one and now have one been a man in his late thirties who has safely delivered all his kids sorely in his house, even though we have a hospital. This is the first time I am witnessing a male in these women dominated work. It will also amaze you to know that pregnant women get what I call traditional anti-natal care from such women where herbal concussions are administered till the time of birth.
These women earn a lot of respect in societies they leave, because of their immense contribution although most of them are illiterate; they manage out of experience to save most of the labor cases in these villages.
One is sure that the house where these practices take place can not be compared with that of the hospital, for instant you are not going to find proper instrument, bed, first aid materials, sterilizing machines and above all the competency of the attendant in question. Hmm without all these they sometimes manage to have safe delivery and sometimes are fatal.
Children born in these areas are normally denied proper anti-natal care all they and their mothers get is herbal medicine from herbalist or older people in the community. What one is sure as a result of this is malnourished kids and mothers because pregnant women in Ghana eat clay, raw plantain other non-balance diet, also complications in child birth and finally child deformities such as polio and low mental faculty.
Because these pregnant women do not get proper anti-natal care they sometimes end up not knowing the time of birth so they are usually rushed to these traditional attendants very late putting their own life in danger of child birth, others who are lucky get there early because they were able to notice that the time is up.
For me I know pain is associated or endured at this very time when one is in labor, I quite remember I day I happened to pass by one and could hear things like “I will not give birth again, foolish man look at what you have done to me, and I wish I am not a woman” so one will expert to hear well selected words of encouragement by the traditional birth attendants to ease the pain but rather hash and though methods are used. It is so because when such methods are not used some women instead of enduring the pain, they end up crying leading to complications so they are forced, wiped, slapped, shouted and a few words like you can make it, do you want to kill your baby, the baby is coming and push for the last time. At this time the husband may be loitering around the mud house with few family members mainly the mother in law and sisters, in some cases the husband may be under a tree drinking a local wine called palm wine or hunting for a game for celebration.
Unlike the hospital where blood pressure, body temperature thorough investigations and analysis are done by competent medical personnel to ensure safe delivery here is purely based on experience and luck.
Is very crucial because complications can set in, for instant severe blooding or when there is the need for episiotomy what happens? Is the traditional birth attendant going to use unsterilized blade, gauze and bandages?
Finally the cry of a baby is heard through the raffia roofing’s and wooden windows of the house. Is at this moment the mother of the newly born baby shares tears of joy and forgets whatever pain she went through during the nine months of pregnancy.
Sometimes it ends up fatal where things get beyond the reach of the traditional birth attendant such as severe bleeding, improper coming of the baby or when episiotomy was not done properly then there is the need to rush the mother in labour in what ever stage she is in to a near by hospital, what happens when there is no hospital within 2 kilometres and no access road? Then they have to carry her to the nearest hospital because most of these villages are kilometres away from a hospital. You are luck to meet or get a car to the hospital on your way.
Mostly they die even before they get to the hospital, this has increase child birth mortality rate in Ghana. When one reaches the hospital on time then she can be saved by medical personnel or even sometime get too late that nothing can be done to save the mother and the baby. It sometimes comes to a question of who to save when you are face with the option of saving one. Others save the mother and other save the babies depending on their choice.
If every thing goes smoothly then it is time for reward and for all these risk taking job the traditional birth attendant takes nothing does not charge a penny for all the marvelous work done all they get for a good job done is a piece for cloth, soaps and some goodies, they really appreciate it. I understand the work of a traditional birth attendant is not about wealth creation rather a devotion to mankind and is a joy to be part of one mans livelihood.
They are high in spirits years after they see that the children they help deliver are matured and of great standing in the society and also some of these children come back to appreciate the effort of these women who helped their mothers deliver, in both cash and kind.
Also they share the pain and anguish of the family when the baby is lost and sometimes even more than the affected family to the extent that they do not eat for some days even though they have been several cases of such nature.
The work that these brave women do has been of a great concern to government to the extent that education to upgrade them has been going on. Topics like proper handling of instruments, gauze, environmental consciousness and personal hygiene are thought in local dialect for better understanding. This has greatly improved the standard of traditional birth attendant’s work. They now conduct their work in much improvement.
Yet still they need support and upgrading.
Finally I will say with all the intrigue, it is an interesting job and experience one love to have in life.
We were born to make manifest the glory of God that is within us it’s not just in some of us it’s in every one.
Till we met again bye.
AUTHOR Neil Owusu Odame
22 februari 2009
Ik vind het moeilijk om dit te schrijven. Mijn vader heeft longkanker met uitzaaiingen. Er is gezegd dat het ongeneeslijk is. We zijn er helemaal kapot van. Het is niet eerlijk en zo onwerkelijk. We hopen dat de bestralingen en chemo aanslaan. De tijd zal het leren, we moeten hoop hebben en lief voor elkaar zijn.
11 februari 2009
My Dutch experience, brother Neil's bijdrage
Een verhaal van 1 van de jongens uit Nsuta die we goed hebben leren kennen. Een aardige intelligente jongen van 27 die graag op onze blog wil schrijven wat hem bezighoudt. Kortom een kijkje in het leven en in de gedachten van een Ghanese jongeman.
"My Dutch Experience
27 years of my life has past and all that I could boost off was my age and things friends gave to me and borrowed items, not that I had no vision, I did but the way and manner to release it was the problem all attempt prove fatal. As provident will have it a year later I met this wonderful man I call my father in my own words then I knew my dream will definitely came true.
Neil Owusu Odame, well known in Nsuta the small mining community where I born as Brother a name my mother says means everything to her.
Born on the 5 day of May 1980 on a Monday to Mr. Kenneth Odame and Mrs. Deborah Doku in a family of been the only male child, and as Ghanaian custom demands I should be called Kojo, family name included I will be called Nana meaning a chief and Owusu my soul name simply put Nana Kojo Owusu. Because my mother is a Ga, a tribe in the greater Accra region I should called Nii Ayree, anyway I am single.
I started my elementary school at Dadwen and later completed my junior high school in Accra with excellent results. I proceeded to senior high school at Aggrey Memorial Zion School in the central region well known for education and its massive tourist attraction such as the longest man made canopy walk in sub Saharan Africa at the Kakum national park, forts and castle used in slave trade by the Dutch, Portuguese and the British and finally but not the last nice beaches and hotel to complement for a humble stay and rest.
I completed the senior high with bad results in 1999 so I had no option than to find a job so as to better my results along the way, I got myself a private security job but after a year things turn sour with few problems here and there so I had to stop.
Between 2002 and 2006 thing got really rough and though, life became bitter like bile and though as a conveyer belt if you know what I mean, I struggle with life trying to find a job and putting my education on track.
I later got a par- time job with a mineral laboratory firm where I was able to improve upon my results and believe me you it wasn’t easy, there is a Ghanaian saying that, ‘nothing good comes easily’ so it served as an encouraging factor, You can be sack at any time, call back at any time and the salary forget it below the minimum wage in the country.
I had no option than to stay with friends and mother at my age in Ghanaian society is abnormal, I totally lost my dignity among my peers and family even with my youngest sister because I could not buy or wear anything fashionable. I quite remember she once asked a friend to stop visiting me when I was admitted at a hospital, that she was wasting money and time on me, how I wish the hospital was in it present state at least to console me.
With my education I improved upon it from time to time, with much effort I was able to rewrite those papers that I fail and was ready to enter the university but there was no funds to enable me access it.
Hey love can not be missing in this; my agony became worse when a friend snatched my lovely girlfriend from me, for the reason that I have no steady work and she sees nothing good at the end of the tunnel.
In 2006 I was one of the fortunate guys to be employed by the GeoActive exploration company during that years GMC project, before everything could go I faced one of the most terrible moments of my life .I never thought that my own country man could discriminate against me but as I always say fear the man in black. I total stranger from another country resisted my sack and I was retained and actually trained me from a laborer to a GPS handler automatically a team leader.
It was at this time that it occurred to me that there could be several others with similar problem regarding job issues so I took upon myself to talk to some few guys about how to solve the on going problem, we approach management of GMC by the help of one gentle man, we had a fruitful meeting one evening and it was here that I meet the greatest man I have ever meet MR Dennis De Vries.
In my own way I will describe him as frank, conscious, generous, very focus and straight forward if I may say.
From there things have been great and believe me you, we have been able to make so many headways, it was not easy though I must confess because a year after exploration I went back to the lab and at the same time managing the information centre established by management of GMC to help solve the employment issues, I personal learnt a lot from that position especially time management because I came to release that there is only one time in the world.
Can you imagine that I was appointed to co-ordinate a training program? This ended up usefully.
Relationship with Mr. De Vries grew stronger and stronger although I earned no direct benefit I enjoyed working with them. Also I earned a lot of respect among my peers and in the community as well.
Exactly a year after I got employed into one of the important office of GMC, I promised myself not to impress anybody but rather make an impact, reach higher heights and also to achieve my goal of becoming a lawyer in eight years to come.
I was later introduced to the game of golf by Mr. De Vries another turning point in my life; I am sometimes given free lessons from him if the coach is very busy with other players. It was on the golf course that I personal encountered Mrs. De Vries the woman who has done a lot for Nsuta in the areas of health and education.
The hospital in the community although was in use, it was in poor condition some of the facilities there has been there for more than twenty years.
She furnished the hospital with beds, wheel chairs, paintings in the children’s ward and a lot of things the hospital needed most or were lacking, so at least the sick can be comfortable and psychologically recover as next to God is cleanness.
As for the education I am thrilled for her to think of helping the young ones use their time judiciously, she had no better way of going about it, all the best she could was to establish libraries each at both club houses, is really touching to see young ones join bus to go and read and make better use of their spare time, the kids are with joy when ever is library time and not only that there was a Christmas party for them too, what a way to enjoy Christmas, I sometimes wish I got this during my time, I would have been far head today and one other thing that makes me more happier is that kids in our community are assured of a very bright feature. The best gift you can ever give to a child is education.
Hey less I forget I cannot go on if I do not make mention of the pal who has been keeping this wonderful couple company Oscar is the name you all love to see this white Chinese chiwawa.
Our relationship has also present me with a great opportunity to learning the Dutch culture and also in return share with them mine culture and traditions, in fact my encounter with them has broaden my scope of understanding, thinking and one that I will always cherish. Their way of life is incomparable, no discrimination, honest, understanding and most of all generous.
The relationship has created sort of unfriendly attitude between me some colleagues and superiors at work which in actual fact does do not take a thing from me only I have to be extra careful.
Sometimes I wonder if it is was the same Dutchmen who inflicted pain, hunger anguish and all manner of inhuman act during the era of the slave trade or change the constant thing in life has taken it toll because the Dutch’s I have encountered are God sent.
To be installed as a developmental chief in Ghana takes a lot, let alone a Dutch been give that honor, it has happened here in Nsuta we now have a Dutch as developmental chief, because of his massive contribution.
The kind of contributions these couples together with other Dutch are making in mine community is laudable one such as setup of the two libraries at both club houses in order to facilitate learning in the community and renovation of the hospital giving hope to the sick and the depressed by Mrs. De Vries. Imagine if each expatriate makes such a contribution, Oh what a great community Nsuta will be?
I know and do believe that what is about to happen is more than what the eyes have already seen and witness.
The bible say blessed are those that eat from the fruit of their labor giving job to the jobless in order to earn some money and fulfill our dream by Mr. De Vries.
I am starting my degree program at the cape coast university in the central region fall this year hopefully a lawyer in some years to come.
God richly bless them and grant their wishes."
NB: WATCH OUT FOR MY MONTHLY JOURNAL
AUTHOR Neil Owusu Odame
"My Dutch Experience
27 years of my life has past and all that I could boost off was my age and things friends gave to me and borrowed items, not that I had no vision, I did but the way and manner to release it was the problem all attempt prove fatal. As provident will have it a year later I met this wonderful man I call my father in my own words then I knew my dream will definitely came true.
Neil Owusu Odame, well known in Nsuta the small mining community where I born as Brother a name my mother says means everything to her.
Born on the 5 day of May 1980 on a Monday to Mr. Kenneth Odame and Mrs. Deborah Doku in a family of been the only male child, and as Ghanaian custom demands I should be called Kojo, family name included I will be called Nana meaning a chief and Owusu my soul name simply put Nana Kojo Owusu. Because my mother is a Ga, a tribe in the greater Accra region I should called Nii Ayree, anyway I am single.
I started my elementary school at Dadwen and later completed my junior high school in Accra with excellent results. I proceeded to senior high school at Aggrey Memorial Zion School in the central region well known for education and its massive tourist attraction such as the longest man made canopy walk in sub Saharan Africa at the Kakum national park, forts and castle used in slave trade by the Dutch, Portuguese and the British and finally but not the last nice beaches and hotel to complement for a humble stay and rest.
I completed the senior high with bad results in 1999 so I had no option than to find a job so as to better my results along the way, I got myself a private security job but after a year things turn sour with few problems here and there so I had to stop.
Between 2002 and 2006 thing got really rough and though, life became bitter like bile and though as a conveyer belt if you know what I mean, I struggle with life trying to find a job and putting my education on track.
I later got a par- time job with a mineral laboratory firm where I was able to improve upon my results and believe me you it wasn’t easy, there is a Ghanaian saying that, ‘nothing good comes easily’ so it served as an encouraging factor, You can be sack at any time, call back at any time and the salary forget it below the minimum wage in the country.
I had no option than to stay with friends and mother at my age in Ghanaian society is abnormal, I totally lost my dignity among my peers and family even with my youngest sister because I could not buy or wear anything fashionable. I quite remember she once asked a friend to stop visiting me when I was admitted at a hospital, that she was wasting money and time on me, how I wish the hospital was in it present state at least to console me.
With my education I improved upon it from time to time, with much effort I was able to rewrite those papers that I fail and was ready to enter the university but there was no funds to enable me access it.
Hey love can not be missing in this; my agony became worse when a friend snatched my lovely girlfriend from me, for the reason that I have no steady work and she sees nothing good at the end of the tunnel.
In 2006 I was one of the fortunate guys to be employed by the GeoActive exploration company during that years GMC project, before everything could go I faced one of the most terrible moments of my life .I never thought that my own country man could discriminate against me but as I always say fear the man in black. I total stranger from another country resisted my sack and I was retained and actually trained me from a laborer to a GPS handler automatically a team leader.
It was at this time that it occurred to me that there could be several others with similar problem regarding job issues so I took upon myself to talk to some few guys about how to solve the on going problem, we approach management of GMC by the help of one gentle man, we had a fruitful meeting one evening and it was here that I meet the greatest man I have ever meet MR Dennis De Vries.
In my own way I will describe him as frank, conscious, generous, very focus and straight forward if I may say.
From there things have been great and believe me you, we have been able to make so many headways, it was not easy though I must confess because a year after exploration I went back to the lab and at the same time managing the information centre established by management of GMC to help solve the employment issues, I personal learnt a lot from that position especially time management because I came to release that there is only one time in the world.
Can you imagine that I was appointed to co-ordinate a training program? This ended up usefully.
Relationship with Mr. De Vries grew stronger and stronger although I earned no direct benefit I enjoyed working with them. Also I earned a lot of respect among my peers and in the community as well.
Exactly a year after I got employed into one of the important office of GMC, I promised myself not to impress anybody but rather make an impact, reach higher heights and also to achieve my goal of becoming a lawyer in eight years to come.
I was later introduced to the game of golf by Mr. De Vries another turning point in my life; I am sometimes given free lessons from him if the coach is very busy with other players. It was on the golf course that I personal encountered Mrs. De Vries the woman who has done a lot for Nsuta in the areas of health and education.
The hospital in the community although was in use, it was in poor condition some of the facilities there has been there for more than twenty years.
She furnished the hospital with beds, wheel chairs, paintings in the children’s ward and a lot of things the hospital needed most or were lacking, so at least the sick can be comfortable and psychologically recover as next to God is cleanness.
As for the education I am thrilled for her to think of helping the young ones use their time judiciously, she had no better way of going about it, all the best she could was to establish libraries each at both club houses, is really touching to see young ones join bus to go and read and make better use of their spare time, the kids are with joy when ever is library time and not only that there was a Christmas party for them too, what a way to enjoy Christmas, I sometimes wish I got this during my time, I would have been far head today and one other thing that makes me more happier is that kids in our community are assured of a very bright feature. The best gift you can ever give to a child is education.
Hey less I forget I cannot go on if I do not make mention of the pal who has been keeping this wonderful couple company Oscar is the name you all love to see this white Chinese chiwawa.
Our relationship has also present me with a great opportunity to learning the Dutch culture and also in return share with them mine culture and traditions, in fact my encounter with them has broaden my scope of understanding, thinking and one that I will always cherish. Their way of life is incomparable, no discrimination, honest, understanding and most of all generous.
The relationship has created sort of unfriendly attitude between me some colleagues and superiors at work which in actual fact does do not take a thing from me only I have to be extra careful.
Sometimes I wonder if it is was the same Dutchmen who inflicted pain, hunger anguish and all manner of inhuman act during the era of the slave trade or change the constant thing in life has taken it toll because the Dutch’s I have encountered are God sent.
To be installed as a developmental chief in Ghana takes a lot, let alone a Dutch been give that honor, it has happened here in Nsuta we now have a Dutch as developmental chief, because of his massive contribution.
The kind of contributions these couples together with other Dutch are making in mine community is laudable one such as setup of the two libraries at both club houses in order to facilitate learning in the community and renovation of the hospital giving hope to the sick and the depressed by Mrs. De Vries. Imagine if each expatriate makes such a contribution, Oh what a great community Nsuta will be?
I know and do believe that what is about to happen is more than what the eyes have already seen and witness.
The bible say blessed are those that eat from the fruit of their labor giving job to the jobless in order to earn some money and fulfill our dream by Mr. De Vries.
I am starting my degree program at the cape coast university in the central region fall this year hopefully a lawyer in some years to come.
God richly bless them and grant their wishes."
NB: WATCH OUT FOR MY MONTHLY JOURNAL
AUTHOR Neil Owusu Odame
08 februari 2009
Dennis is terug naar Ghana, de plicht riep, en hij is dus weer aan het werk. Op het moment dat Dennis in het vliegtuig zat is mijn vader opgenomen in het ziekenhuis. Toen Dennis mij dan ook 's avonds belde dat ie veilig geland was, kreeg ie een verdrietige Suus aan de lijn. Ik wil er niet te veel op ingaan wat er met pa aan de hand is, we zijn nog aan het wachten op uitslagen van verschillende onderzoeken.
We krijgen veel steun uit Nederland en Ghana. Veel Ghanese vrienden, kennissen en werknemers van het bedrijf zijn aan het bidden (ze zijn erg gelovig) en sturen continue berichtjes. Ik vind het hartverwarmend. Het is fijn om te weten dat je hier in Nederland dag en nacht bij zoveel lieve mensen terecht kan, mocht het nodig zijn.
We krijgen veel steun uit Nederland en Ghana. Veel Ghanese vrienden, kennissen en werknemers van het bedrijf zijn aan het bidden (ze zijn erg gelovig) en sturen continue berichtjes. Ik vind het hartverwarmend. Het is fijn om te weten dat je hier in Nederland dag en nacht bij zoveel lieve mensen terecht kan, mocht het nodig zijn.
25 januari 2009
Januari in Nederland
Ben eigenlijk niet zo geinspireerd om iets te schrijven, maar omdat ik zag dat de blog toch vrij regelmatig gelezen wordt, zal ik toch een krabbeltje er op zetten.
Onze vakantie in Nederland begon uitstekend: sneeuw en ijs. Dennis was er niet zo blij mee, maar ik vond het prachtig! We hebben heerlijk in de sneeuw gewandeld. Met Oscar, die het enorm koud had! Gelukkig had hij een wintertrui aan, gekregen van tante Angelique, anders was ie vast doodgevroren, onze kleine Afrikaan! Het was wel koud natuurlijk ook voor ons, maar ja, daar kun je je op kleden. Die koude gure regen die daarna kwam was iets minder wat mij betreft :-(
Maar goed, we zijn alweer drie weken hier. Dennis moet van de week op reis voor de zaak en gaat daarna terug naar Ghana. Ik blijf nog even hier en voeg me de 10e weer bij manlief. Onze appartementje hier in NL wordt steeds iets gezelliger met nieuwe meubels enzo.
Even terug naar december: het bezoek van Nico en Ad. De ziekenhuismeubilair-donors!
In vier dagen hebben we wel zo ontzettend veel gezien en gedaan, dit was een echte marathon! Ziekenhuis 3x bezocht, waarvan 1 keer voor de overhandiging van de goederen aan dokter. Hiermee zijn we nog op TV geweest. Dan natuurlijk een aantal schooltjes, waar de kindertjes niet meer van de zijde van de heren af te slaan waren! We hebben een palm-olie perserij (of hoe dat heet in het Nederlands) bezocht, een weeshuis (greep Nico en AD nog het meeste aan), waar knuffelsdieren en eten zijn gedoneerd. We hebben een slavenfort in Axim en een supermooi strandresort bezocht. Ze zijn twee keer naar de kerk geweest, de methodisten en de katholieke. De eerste naar aanleiding van een rondritje door Nsuta. We raaken in gesprek met de pastor en van het een kwam het ander. Erg interessant. Ik heb een aantal connecties ingeschakeld om voor taxichauffeur en gids te spelen. Ging geweldig! Natuurlijk is er volop gecollecteerd in de kerk, en als de heren belangstelling hadden waren ze van harte welkom om het nieuwe mission-house van de katholieke kerk mee op te bouwen (natuurlijk! wie nie vraagt wie nie wint, toch?)
Ik ben vast nog het e.e.a. vergeten te noemen maar het was een succesvol bezoek. Natuurlijk altijd leuk om te zien hoe "verse" blanken reageren op Ghana en de allercharmanste Ghanezen die graag lachen en niet schromen om te vragen.
Nu stop ik weer even, wordt vervolgd.
wordt vervolgd.
Onze vakantie in Nederland begon uitstekend: sneeuw en ijs. Dennis was er niet zo blij mee, maar ik vond het prachtig! We hebben heerlijk in de sneeuw gewandeld. Met Oscar, die het enorm koud had! Gelukkig had hij een wintertrui aan, gekregen van tante Angelique, anders was ie vast doodgevroren, onze kleine Afrikaan! Het was wel koud natuurlijk ook voor ons, maar ja, daar kun je je op kleden. Die koude gure regen die daarna kwam was iets minder wat mij betreft :-(
Maar goed, we zijn alweer drie weken hier. Dennis moet van de week op reis voor de zaak en gaat daarna terug naar Ghana. Ik blijf nog even hier en voeg me de 10e weer bij manlief. Onze appartementje hier in NL wordt steeds iets gezelliger met nieuwe meubels enzo.
Even terug naar december: het bezoek van Nico en Ad. De ziekenhuismeubilair-donors!
In vier dagen hebben we wel zo ontzettend veel gezien en gedaan, dit was een echte marathon! Ziekenhuis 3x bezocht, waarvan 1 keer voor de overhandiging van de goederen aan dokter. Hiermee zijn we nog op TV geweest. Dan natuurlijk een aantal schooltjes, waar de kindertjes niet meer van de zijde van de heren af te slaan waren! We hebben een palm-olie perserij (of hoe dat heet in het Nederlands) bezocht, een weeshuis (greep Nico en AD nog het meeste aan), waar knuffelsdieren en eten zijn gedoneerd. We hebben een slavenfort in Axim en een supermooi strandresort bezocht. Ze zijn twee keer naar de kerk geweest, de methodisten en de katholieke. De eerste naar aanleiding van een rondritje door Nsuta. We raaken in gesprek met de pastor en van het een kwam het ander. Erg interessant. Ik heb een aantal connecties ingeschakeld om voor taxichauffeur en gids te spelen. Ging geweldig! Natuurlijk is er volop gecollecteerd in de kerk, en als de heren belangstelling hadden waren ze van harte welkom om het nieuwe mission-house van de katholieke kerk mee op te bouwen (natuurlijk! wie nie vraagt wie nie wint, toch?)
Ik ben vast nog het e.e.a. vergeten te noemen maar het was een succesvol bezoek. Natuurlijk altijd leuk om te zien hoe "verse" blanken reageren op Ghana en de allercharmanste Ghanezen die graag lachen en niet schromen om te vragen.
Nu stop ik weer even, wordt vervolgd.
wordt vervolgd.
26 december 2008
Druk druk druk
De maand december is tot dusver voorbijgevlogen. Bezoekers en kerstmisparties hebben hier onder andere voor gezorgd. Na het bezoek van Sas en Sicco zijn de twee heren Nico Maas en Ad Buijs naar Nsuta gekomen. Zij zijn verantwoordelijk voor het inzamelen van alle ziekenhuismeubilair in Nederland en kwamen nu kijken hoe dat allemaal ingezet is in "ons" ziekenhuis. Het was een intensief, maar fantastisch bezoek, waar ik binnenkort meer over zal schrijven, ben nog bezig aan het verslag. Daarna was het tijd om voor de twee bibliotheken een soort van "pre-Christmasparty" te organiseren. Maandag en woensdag 17 en 19 december was het zover, resp. 65 en zo'n 100 kinderen waren van de partij. Nancy heeft de hele dag staan koken: gebakken rijst met kip. Er waren cola en jus d'orange, cadeautjes, er was muziek om op te dansen. Zoals Nancy zei: to shake those little bodies" haha, en dansen kunnen ze! Daar voel ik me dan maar een houten Klaas bij, maar ja je kunt je niet laten kennen he? Dus ze hadden lol: " Obruni is dancing" (de witte is aan het dansen) Er was ook een prijsuitreiking van een leescometitie (tja,het is toch een bibliotheek!)De feestjes waren erg leuk, volgend jaar weer dus!
Dennis heeft het iets rustiger nou, min of meer noodgedwongen. De internationale economische malaise heeft ook invloed op de vraag naar mangaan uiteraard en er is arbeidstijdvermindering ingevoerd in het bedrijf tot nader order. Dit is erg vervelend, niet iedereen in het bedrijf is in staat het grote geheel te zien en een gedeelte van de Ghanese staff begrijpt niet goed waarom dit nodig is, ondanks uitleg van het management en uitleg van de vakbond.
3 januari gaan we naar Nederland, Mexico is geschrapt. Helemaal niet erg, we gaan lekker cocoonen in de Nederlandse kou.
08 december 2008
derde bezoek (!) aan Ghana sas en sicco
Alweer voor de derde keer in Ghana! Ja, als je hier eenmaal bent geweest, dan wil je terugkomen! Het was gezellig en relaxed. Er was veel tijd voor "niksen", boekje lezen, aan het zwembad liggen en naar het strand, o wat een leven ;-)
Lou Moon lodge bij Axim
Afgelopen zaterdag zijn we naar de katholieke kerk geweest. We zijn Saskia, Nicoline en Susanne. Het was erg speciaal, met zingen en dansen, een koor en zelfs een band. Tijdens de mis werd opgeroepen tot en gebeden voor een rustig verloop van de verkiezingen die eergisteren zijn gehouden. Op dit moment wordt er nog geteld, morgen worden de officiele uitslagen bekend gemaakt. Er is een nek aan nek race gaande voor het presidentschap tussen een kandidaat van de partij van de huidige president, en de oppositiepartij. De kans is zelfs groot dat er een tweede stemming wordt gehouden. We wachten het geduldig af. Voor diegenen die zich zorgen maken over deze verkiezingen in Afrika: vooralsnog verloopt alles rustig.
Morgen komen de twee gulle donateurs van de ziekenhuismeubelen op de mijn aan. Ik zal later verslag doen van hun bezoek.
Groetjes,
Susanne
Saskia en Sicco eten fufu met kip in pindasoep. Het was ff spannend, maar eenmaal aan het eten was het toch best lekker.
Lou Moon lodge bij Axim
Afgelopen zaterdag zijn we naar de katholieke kerk geweest. We zijn Saskia, Nicoline en Susanne. Het was erg speciaal, met zingen en dansen, een koor en zelfs een band. Tijdens de mis werd opgeroepen tot en gebeden voor een rustig verloop van de verkiezingen die eergisteren zijn gehouden. Op dit moment wordt er nog geteld, morgen worden de officiele uitslagen bekend gemaakt. Er is een nek aan nek race gaande voor het presidentschap tussen een kandidaat van de partij van de huidige president, en de oppositiepartij. De kans is zelfs groot dat er een tweede stemming wordt gehouden. We wachten het geduldig af. Voor diegenen die zich zorgen maken over deze verkiezingen in Afrika: vooralsnog verloopt alles rustig.
Morgen komen de twee gulle donateurs van de ziekenhuismeubelen op de mijn aan. Ik zal later verslag doen van hun bezoek.
Groetjes,
Susanne
26 november 2008
25 november 2008
Ontwikkelingshulp
Het onderwerp blijft me bezighouden. Hoe denkt een Afrikaan hierover?
http://news.bbc.co.uk/2/hi/africa/7740652.stm
http://news.bbc.co.uk/2/hi/africa/7740652.stm
17 november 2008
beestjes
Regelmatig hebben we een slang in de tuin. Sommigen zijn erg giftig en als die je bijten kun je verlamd raken of binnen een aantal uren doodgaan, als je geen "tegengif" krijgt toegediend...Gelukkig zijn er altijd vriendelijke vrienden om deze een kopje kleiner te maken, of in ieder geval de hersens in te slaan... Laatst viel er een slang van het afdak, waar de wacht onder zat, een krantje te lezen. De jongen kreeg zowat een hartaanval en begon de achtervolging om vervolgens als een gek op dat beest te rammen met z'n knuppel totdat de slang morsdood was. De kever die je op de foto ziet is zo'n 6 cm lang en kan vliegen. Het grootste "vliegend hert" zoals die beesten heten die ik ooit gezien heb was zo'n 10 centimeter! Sommige dagen stikt het er van en ik vind ze zooo eng!!! Ook deze worden op mijn verzoek graag verwijderd door de securityman, tuinman of pompman.
Verder hebben we eekhoorns. Ze zitten in de bomen rondom ons huis en vreten zich door de muren van het huis heen, om vervolgens te gaan feesten tussen de hardboardbinnenmuren van het huis. Ze rennen rond en maken herrie. Oscar wordt er gek van, hij hoort en ruikt ze wel, maar kan er niet bij!
16 november 2008
Ziekenhuismeubelen
De eerste container is gearriveerd en de bedden staan in het ziekenhuis. Ze worden nu allemaal schoongemaakt en netjes opgesteld. Ik was daar vrijdag gaan kijken en het zag er goed uit. Vraagt 1 van die verpleegsters: "are these all the beds??"
Halloo! Ik hoef echt geen bedankje, want daar doe ik het niet voor! Er is nl. een gezegde dat je moet kunnen geven zonder er iets voor terug te verwachten. Maar deze zusters met haar opmerking, heeft toch een beetje m'n dag verpest.
Jarenlang hebben ze half vergane houten bedjes gehad met een matras zo dun en hard dat je al na 1 uur doorligplekken zou krijgen! Nou staat er iets fatsoenlijks en is het hele ziekenhuis geschilderd en opgeknapt door GMC, er ligt een nieuwe vloer en nog zijn de mensen niet tevreden! De patienten zijn blij met de bedden, het maakt het verblijf in het ziekenhuis voor hen draaglijker.
Dit is dan ook het laatste wat ik voor het ziekenhuis in Nsuta doe. Als de heren uit Nederland die dit mogelijk hebben gemaakt, hier op bezoek komen, zal ik samen met de Ghanezen een mooie overhandigingsceremonie doen en daarna neem ik ze mee naar dorpen waar dit soort zaken nog wel gewaardeerd wordt.
Zo, dit moest me echt even van het hart. en wie weet verwijder ik het berichtje nog wel, haha.
Halloo! Ik hoef echt geen bedankje, want daar doe ik het niet voor! Er is nl. een gezegde dat je moet kunnen geven zonder er iets voor terug te verwachten. Maar deze zusters met haar opmerking, heeft toch een beetje m'n dag verpest.
Jarenlang hebben ze half vergane houten bedjes gehad met een matras zo dun en hard dat je al na 1 uur doorligplekken zou krijgen! Nou staat er iets fatsoenlijks en is het hele ziekenhuis geschilderd en opgeknapt door GMC, er ligt een nieuwe vloer en nog zijn de mensen niet tevreden! De patienten zijn blij met de bedden, het maakt het verblijf in het ziekenhuis voor hen draaglijker.
Dit is dan ook het laatste wat ik voor het ziekenhuis in Nsuta doe. Als de heren uit Nederland die dit mogelijk hebben gemaakt, hier op bezoek komen, zal ik samen met de Ghanezen een mooie overhandigingsceremonie doen en daarna neem ik ze mee naar dorpen waar dit soort zaken nog wel gewaardeerd wordt.
Zo, dit moest me echt even van het hart. en wie weet verwijder ik het berichtje nog wel, haha.
ontwikkelingswerk
Catrien, een klasgenoot van de HBO, met wie ik nog zo nu en dan contact heb, is op dit moment in Gambia. Haar man zit in het bestuur van een stichting die daar onderwijs voor volwassenen verzorgt. (www.faeg.nl )Catrien is nu mee om te kijken wat ze daar zoal doen en zal daar ongetwijfeld met een duidelijke mening over terugkomen, waar ik erg benieuwd naar ben ;-)
Dit heeft me weer eens doen nadenken over de zin en onzin van ontwikkelingswerk. Ik houd zielsveel van Ghana en de bevolking, maar soms word ik zo moedeloos van de hele siuatie hier. Er is zoveel corruptie. Ik word continue heen en weer geslingerd (bijw ijze van spreken) tussen: “ik wil iets doen, ik wil helpen” en “ze moeten zelf maar beter hun best doen”. Ik heb ooit een stuk gelezen op een forum, ingezonden door een Ghanees. Hij maakte de volgende stelling: “de grootste vijand van Afrika is de Afrikaan”. Ik wil absoluut niet generaliseren, want dat is fout, maar ik denk dat er een kern van waarheid in deze stelling zit.
Ik ben te gast in Ghana dus ik schrijf dit stukje niet om kritiek te uiten, maar om mijn gevoel te beschrijven over wat ik zie en meemaak. De afgelopen ruim twee jaar dat ik in Ghana woon, heb ik zoveel situaties meegemaakt waarover ik zo m'n gedachten heb...
Ik zal er een paar noemen. Een groot aantal politie-agenten in Ghana vraagt om geld. Direct of indirect. Er zijn nogal wat controles op de wegen en deze zijn o.a. bedoeld om te kijken of autopapieren in orde zijn, de veiligheidsuitsrusting te controleren en of we niet te hard rijden. Ook worden de tro-tro (minibusjes) en taxi’s gecheckt op laadgewicht, aantal toegestane passagiers etc. En vaak is er wel iets mis. Dat kan betekenen een tripje naar de rechtbank. Maar dit kost veel tijd en ook hier is tijd soms geld. Dan wordt er vaak maar een “bribe” betaald door een chauffeur om er vanaf te zijn. Dus deze praktijken houden in dat allebei de kanten het “omkoopsysteem” in ere houden. Terwijl bribing officieel verboden is bij de wet.
wordt vervolgd....
Dit heeft me weer eens doen nadenken over de zin en onzin van ontwikkelingswerk. Ik houd zielsveel van Ghana en de bevolking, maar soms word ik zo moedeloos van de hele siuatie hier. Er is zoveel corruptie. Ik word continue heen en weer geslingerd (bijw ijze van spreken) tussen: “ik wil iets doen, ik wil helpen” en “ze moeten zelf maar beter hun best doen”. Ik heb ooit een stuk gelezen op een forum, ingezonden door een Ghanees. Hij maakte de volgende stelling: “de grootste vijand van Afrika is de Afrikaan”. Ik wil absoluut niet generaliseren, want dat is fout, maar ik denk dat er een kern van waarheid in deze stelling zit.
Ik ben te gast in Ghana dus ik schrijf dit stukje niet om kritiek te uiten, maar om mijn gevoel te beschrijven over wat ik zie en meemaak. De afgelopen ruim twee jaar dat ik in Ghana woon, heb ik zoveel situaties meegemaakt waarover ik zo m'n gedachten heb...
Ik zal er een paar noemen. Een groot aantal politie-agenten in Ghana vraagt om geld. Direct of indirect. Er zijn nogal wat controles op de wegen en deze zijn o.a. bedoeld om te kijken of autopapieren in orde zijn, de veiligheidsuitsrusting te controleren en of we niet te hard rijden. Ook worden de tro-tro (minibusjes) en taxi’s gecheckt op laadgewicht, aantal toegestane passagiers etc. En vaak is er wel iets mis. Dat kan betekenen een tripje naar de rechtbank. Maar dit kost veel tijd en ook hier is tijd soms geld. Dan wordt er vaak maar een “bribe” betaald door een chauffeur om er vanaf te zijn. Dus deze praktijken houden in dat allebei de kanten het “omkoopsysteem” in ere houden. Terwijl bribing officieel verboden is bij de wet.
wordt vervolgd....
10 november 2008
Ziekenhuis!
Goed nieuws! Een gedeelte van de tweede lading ziekenhuismeubilair uit Nederland is binnen.
Na de inzameling in 2006 is er verder gewerkt aan inzamelen van meubilair voor ons ziekenhuis. Nico Maas en zijn vriend Ad hebben deze keer samen gezorgd voor o.a. stoelen en 26 ziekenhuisbedden! De meubels zijn in prachtige staat en ook nu weer was er volop bekijks in de loods waar ze voorlopig staan totdat ze naar het ziekenhuis gaan. De tweede container wordt over ca. drie weken op de mijn verwacht! Spannend!
Na de inzameling in 2006 is er verder gewerkt aan inzamelen van meubilair voor ons ziekenhuis. Nico Maas en zijn vriend Ad hebben deze keer samen gezorgd voor o.a. stoelen en 26 ziekenhuisbedden! De meubels zijn in prachtige staat en ook nu weer was er volop bekijks in de loods waar ze voorlopig staan totdat ze naar het ziekenhuis gaan. De tweede container wordt over ca. drie weken op de mijn verwacht! Spannend!
09 november 2008
Bezoek pa en ma Burgers
Van 24 oktober t/m 5 november zijn pa en ma Burgers op bezoek geweest. Nu was het iets minder warm dan de eerste keer in november 2006 en bovendien is ons huidige huis ook koeler. We zijn niet zo heel actief geweest in de zin van excursies deze keer, maar een aantal bezienswaardigheden hadden we in 2006 al bezocht. We hebben een paar keer gewandeld, zijn naar het zwembad geweest, hebben van Georgina's kookkunsten genoten, gelezen enzovoorts. Natuurlijk kon een bezoek aan 1 van de scholen in Nsuta niet uitblijven. Haha, dus daar kwam ik weer aan met bezoekers. Ook waren Mieke, de vriendin van een Nederlandse expat en haar vriendin Corry, die ook in Nsuta op bezoek waren, erbij. Voor iedereen was dit volgens mij een mooie ervaring. Vooral het enthousiasme van de kinderen en de liedjes die ze hebben gezongen maken indruk. En natuurlijk dat ze zo goed luisteren naar de leraren! Iets van dat respect voor autoriteit mag in Nederland wel weer terug komen, al is het hier wel erg gedwee...Helaas is mama 1 dag ziek geweest en heeft de hele dag op bed gelegen..Gelukkig was het maar 1 dag, het zullen de Ghanese bacterien wel geweest zijn (...)
Dat heeft haar niet weerhouden om later op de drukste dag van de week met een nieuwe expatdame en Georgina en chauffeur naar Tarkwa te gaan! Tarkwa is een stadje ietsje verderop, met winkeltjes, een markt en het krioelt er van de mensen! Tarkwa is zelfs voor ons ouwe rotten nog altijd een leuk uitstapje, zeker als je met de mensen porbeert in hun eigen taal te praten, hilarisch!
Dagje naar het strand geweest, helaas niet zo zonning, maar een ligbedje en een koude verse sinaasappelsap maken veel goed. Voor de verandering een keertje naar de stad bij het strand gereden (=Axim, mooi oud havenstadje met redelijk goed bewaarde oude huizen uit het koloniale tijdperk) na afloop en daar bleek een goed bewaard slavenfort te staan. Na een rondleiding (blijft indrukwekkend en genant: waar mensen toe in staat zijn!!) zijn we weer naar huis gegaan.
Oscar was erg blij met z'n "opa", haha. De hele dag liep Oscar achter hem aan, lag op schoot of was om aandacht aan het bedelen. Die hij natuurlijk volop kreeg. Oscar z'n liefde ging zover dat hij s'morgens voor de slaapkamerdeur lag te wachten tot papa de kamer uit kwam, om vervolgens niet meer van zijn zijde te wijken. Ha, het was erg lollig om te zien. Nu heeft de kleine "overloper" weer aandacht voor ons!
Ook de kindertjes op school vonden de obruni man wel leuk. Twee meisjes van een jaar of zeven, acht pakten papa bij de hand om niet meer los te willen laten. Een van de meisjes wilde wel met ons mee (...)
Het was leuk om pa en ma weer hier te hebben, zodat ze weer een beetje het idee hebben hoe wij hier leven. De eerste keer dat ze hier waren, woonden we zelf nog maar ruim 2 maanden hier en moesten we alles zelf nog ontdekken. Maar helaas weet ik nog steeds de namen van de vogeltjes niet pa! ;-)
Abonneren op:
Posts (Atom)